ə üzülmürəm desədə hər halından bəlli idi pərişanlığı.Nə qədər "mənə yaddır" desədə bu anası olma gerçəyini dəyişmirdi.Üzül
ürdü...Sadəcə qururu üzüntüsünün önünü kəsirdi.
Onu tanıdığım üçün bu an ən çox nəvazişə ehtyacı olduğunu bilirdim.Azərin otağına keçib qapını döydüm və "gəl" sözünü eşidib otağa daxil oldum.Yanılmamışdım...Məsum körpələr kimi üzünü asmış,yatağın bir küncündə oturaq vəziyyətdə,əllərini boynunun arxasında birləşdirmişdi.Onu bu halda görmək mənə acı verirdi.İti addımlarla yaxınlaşıb qucaqladım.Azər burnunu boynuma dirəyib ətrimi içinə çəkdi.
-Çox üzülürəm.
Bildiyim həqiqəti sakit səslə pıçıldadığı zaman dayana bilməyib,əllərimlə üzünü qavrayıb dilləndim.
-Bilirəm,üzgün olduğnu görürəm.Səni bu halda görməyi sevmirəm.
-Niyə getdi? Niyə bunları yaşatdı mənə? Beynim suallarla doludu,cavabsız və heç vaxt cavablanmayacaq suallarla.
-Yaşadıqlarının təsəllisi olmadığını başa düşrəm,ona görə də nə deyəcəyimi bilmirəm.
-Mənə sarıl bəsdi.
-Olar bu gecə burda yatım?
Gülümsəyib başını yellədikdən sonra yana çəkilərək mənə yer açdı.Yanına uzanıb başımı sinəsinə qoyaraq gözlərimi yumdum.Azər gecə boyunca saçlarıma öpüş qondurub məni özünə sıxırdı.Bərk sarılaraq yuxuya dalmışdıq.
Səhər oyandığımda Azər hələdə yatırdı.Başımı qaldırıb izlədim bir müddət,çatılmış qaşları və uzun kirpikləri üzünü olduqca yaraşıqlı göstərirdi.İri burnu,dolğun dodaqları isə,onun simasına kişisayağı xarizma qatırdı.Yatmış olmasından istifadə edərək əyilib dodağına incə öpüş qondurdum,isti nəfəsini dodağımda hiss etdikcə az qalırdı ürəyim yerindən çıxsın.Etdiyim hərəkətə utanıb əlimi üzümə tutaraq ayağa qalxıb qapıya yaxınlaşdım.
-Çox dadlıdı.
Nə qədər utansamda,cəsarətimi toplayaraq arxaya döndüm.Azər yerində dikəlib gülümsəyərək gözlərini mənə zilləmişdi.
-Nə olar hər səhər belə oyansam?
Üzündə yaşadığımız anın həzzindən dolayı qəribə bir gülümsəmə yaranmış,addım addım mənə doğru yaxınlaşırdı.Azər gəldikcə mən arxaya gedirdim və nəhayət divara dəyib dayandım.Bir əlini