ə qolum qanadim qırılırdı amma o,güldüyündə dunya aydınlanırdı elə bil,özümü yenilməz hiss edirdim o zaman.Birini canından çox sevmək bu idi deyəsən.Mən Azəri canımdan çox sevirdim.
İçimdəki bitməz tükənməz enerji ilə yenə evi başdan ayağa təmizləmişdim,belə getsə şüşə pəncərələr silinməkdən yuxalıb qırılacaqdı.
Gün içində Azər cəmi bir dəfə zəng vurub nə etdiyimlə maraqlanmışdı.Alışmışdım onun tez tez zəng vurmasına ona görə qəribə gəlirdi.Axşama doğru içimdə səbəbini bilmədiyim bir sıxıntı baş qaldırmışdı.Xeyr olsun deyə dua edib işlərimi bitirməyə çalışdım.Başımı nə qədər işlə qatmağa çalışsamda olmurdu,sanki bir əl boğazımı sıxırdı.Pəncərəni açıb acgözlüklə havanı ciyərlərimə hopdurudum.İstəmsizcə gözlərim dolur,nəfəsim daralırdı.Biraz uzansam keçər düşüncəsi ilə divana uzanıb gözlərimi yumdum.
Tanımadığım yolda irəliləyir,amma hara getdiyimdən bixəbər idim....Hava getdikcə qaralır,bərk əsən küləyin təsirindən saralmış yarpaqlar havada uçuşurdu...Məndən irəlidə addımlayan adamı görüb sevinərək ona tərəf qaçdım...."Azər" "Azər dayan" "Azər xaiş edirəm dayan" "Azər getmə" "Azərrr".
Qışqıraraq oyanmışdım,qan tər içində idim.Bu nə yuxu idi? Bu sıxıntı üstünə bu yuxu...Nəsə baş verəcəyini hiss edirdim.İndi Azərə çox ehtyacım vardı,onun mənə sarılmasına ehtyacım vardı.Telefonu götürüb zəng vurmağa çalışsamda zəng çatmırdı.Dəli olmaq üzərəydim artıq.Qapının döyülməsini eşidib sevinərək qapıya qaçdım.
-Azər çox narahat....
Gördüyüm üz ilə cümləmi tamamlaya bilməyib yarıda