i keçməsinə baxmayaraq hər kəs ayaqda idi.İçəri daxil olduğumuzda zorla ayaqda dururdum.Verilən bir iki sualı cavablayıb Gülçinin köməyi ilə otağa qalxdım.
-Gəlinbacı otağın buradı.Bir şey lazım olsa Səmanı(köməkçi) səslə,yada qarşıdakı otaq mənimdi.Çəkinmə məni çağır.
Əslində Gülçinin nə dediyni tam başa düşmürdüm.
Başımı yelləyərək otağa keçib qapını bağladım və yatağa doğru addımladım,süründüm desəm daha doğru olardı.Yatağa çatmamış,dizlərim artıq məni daşımaqdan imtina etdi və yatağın kənarında yerə çökdüm.Bu necə ağrı idi bilmirəm elə bil ürəyimi yerindən sökürdülər.Daha da dayana bilməyib ağlamağa başladım,getdikcə ağlamağım şiddətlənir,hönkürtüyə çevrilirdi.Nə qədər ağladığımdan bixəbər,elə ordaca,yerdə yuxuya getdim...Gözlərimi açdığım zaman otaq hələ qaranlıq idi.O qədər üşümüşdüm ki,bədənim titrəyirdi.Hamama keçib isti su ilə üz əlimi yudum və otaqdan çıxıb aşağı endim.Səssizcə divana əyləşib gözlərimi pəncərəyə zillədim,yavaş yavaş səhər açılrdı.
İndi Azər üşüyürmü? Mənim üşüdüyüm kimi,düşünürmü məni? Mənim onu düşündüyüm kimi,onsuz canım çox yanır hiss edirmi? Darıxırmı mənim üçün? Mən ölürəm onsuz.
Əlimin tərsi ilə gözlərimi silib divana qısıldım.Mən ona çox bağlı idim,onsuz bir yaşam düşünə bilmirdim.Gözlərimi yumduğum an Azərin ordakı pərişan görüntüsü gəlib dururdu qarşımda.
Artıq hava aydınlanmışdı...Qapı səsini eşidib başımı qaldırdı.Nəzakət ana məni görüb yaxınlaşdı.
-Qızım sən burda neynirsən?
-Mən yata bilmədim.
-Can balam.Heç məndə yatmadım,namaz qılıb dua edirdim.
Nəzakət ana yanımda oturub əlimi tutdu.
-Mən bu evə gələndə Azərin 8 yaşı vardı,3-üncü sinifdə oxuyurdu.Çox qaraqabaq uşaq idi,heç cürə dil tapa bilmirdim onunla...Bir gün bərk fırtına qalxdı,ildırım çaxır,tufan qopurdu.Azəri yoxlamaq üçün otağına qalxdım,otaq boş idi.Hər yerdə axtarsamda yox idi,otağına qayıdıb təkrar baxdım...Heç yerdə yox idi...Çarəsizcə yatağa oturub ağlamağa başladım.Elə o an qarderobdan gələn ağlama səsinə qalxıb açdım.Azər ora qısılıb ağlayırdı