MƏNİMSƏN
Afaq.Q
Bölüm 17. Çarəsizlik.
Səhər açılmışdı artıq.Bədənim hələdə titrəyir,buda azmış kimi hərarətimdə qalxırdı.Nəzakət ananın israrı ilə limolu çay içə bilmişdim oda güclə.Azərin acmı toxmu olduğunu düşündüyüm zaman loxmalar boğazıma dizilirdi.Çayı içib pəncərənin önünə küçdim.Başımı pəncərəyə söykəyib çöldəki tutqun havanı izləməyə başladım sanki təbiət hiss edirdi durqunluğumu...
Saatlar irəliləsədə Elmir bəydən heç bir səs çıxmırdı,evdə isə gərgin gözləmə davam edirdi.Bu gün həmin ərazidə olacağını bilirdik və bizə ümid olacaq xəbər gözləyirdik.Səadət ana yanımda oturub saçlarıma sığal çəkərək məni sakitləşdirməyə çalışırdı çünki çox gərgin idim.
Nəhayət ki Elmir bəy gəlmiş və hamımız masa ətrafına toplaşıb ağzından töküləcək sözləri gözləyirdik amma adam sanki bizə inad olsun deyə susurdu.
-Elmir bəy bəlkə nəsə deyəsiz?
-Cavanşir bəy inanın mənə əlimdən gələni etməyə çalışıram ancaq əlimi hara atsam boşa çıxır,şəkildə tapılmadı.
-Bəs indi nə olacaq? Elmir bəy mən nüfüzlü iş adamıyam,oğlum isə şöhrətli həkimdi,medianın bu işdən xəbəri olmamış düzəlməlidi hərşey.
-Tək yol var...
Hərkəs sevınclə Elmir bəyin nə deyəcəyini gözləyirdi.
-Azər bəy cinayəti üstünə alsın və bunun üçün peşiman olduğnu desin.Bizdə onu tez bir zamanda çıxarmaq üçün nə lazımdırsa edək.
Qarşımdakı,özünü vəkil adlandıran adamı heyrətlə izləyirdim.Bu adam nə danışırdı?
-Azər bunu qəbul etməzki.
-Cavanşir bəy bundan başqa çarəmiz yoxdu.Razı salmağın yolunu tapın,yoldaşı razı edə bilər.
Hərkəs mənə baxır,mən isə deyilənləri həzm etməyə çalışırdım.
-Zarafat vaxtı deyil Elmir bəy.
-Sənəm xanım başqa çarəmiz yoxdu.Mediadan uzağı iki gün gizlədə bilərik...Azər bəy qəbul edib peşimanam desə asanlaşacaq və bizdə...
-Yetər...-səs tonumu yüksəldərək vekilin sözünü yarıda kəsdim-Yetər bu qədər Elmir bəy.Nə danışdığınızın,nə dediyinizin fərqindəsiz?...Ata siz necə razılaşırsız?
-Başqa yol yoxdu.
-Başqa yol olmadığı üçün,işləmədiyi bir günahın cəzasını Azərə