tutub çəkişdirərək mətbəxə gətirdim və tələsik yemək hazırlamağa başladım.
-Yəqin sizdə heçnə yemədiniz Sənəm xanım.
Azərin səsində ki,əsəb notlarını duyub üzümü gizlədərək dilləndim.
-Yox mən yedim.
-Elə? Dəqiq?
-Hə.
-Mənsiz necə keçdi boğazından?
Elə dediyim üçün çox pis olmuşdum.Arxaya dönüb Azəri qucaqladım.
-Yalan dedim yemədim
-Bilirəm...Atam demişdi,zarafat etdim.
Başımı qaldırıb sərt baxış atdım.
-Heey yağ yandı.
Azərin qəh qəhələri evin hər yanında əks səda verir,divarlar gülürdü elə bil.
Hazırladıqlarımı masaya düzüb yeməyə başladıq.Azərin gülümsəyərək iştahla yeməsi və ara bir mənimlə zarafat etməsi sanki yeməyə dahada dad qatırdı.Yediyimiz ən gözəl axşam yeməyi idi.
-Həyatımda bucür dadlı qayğanaq yediymi xatırlamıram.Əlavə nəsə qatmısan?
-Yox heçnə.
-Sevgini qatmısan yəqin.
Azər sözünü deyib göz vurmuşdu.Bu axşam mən dünyanın ən xoşbəxt insanlarından biri idim.Sevdiyim adam tam qarşımda idi və o adam tərəfində sevildiymi bilmək mənə tərifi olmaz bir sevinc bəxş edirdi.
Azər haqlı idi,dünyanın ən bahalı restoranında hazırlanan,ən dadlı yemək belə bu qayğanağın yanında heç idi. Sevməyin eləcədə sevilməyin bu qədər önəmli olduğunu sanki indi anlayır,indi hiss edirdim.Bu 24-saatlıq ayrılıq bizim bəzi şeyləri anlamağımıza səbəb olmuşdu.Sahib olduqlarımızın dəyərini göstərmişdi desəm daha doğru olardı.
Yemək bitdikdən sonra süfrəni toplarkən Azər yorğun olmasına baxmayaraq kömək etmişdi.
-Yorğun görünürsən get yat,özüm həll edərəm.
-Yaxşıyam mən,həm danışmaq istədiklərim var.
-Yaxşı mən çay süzüm.
Çay süzüb Azərlə üz üzə oturdum.
-Mən haradan başlıyım bilmirəm...Zara bizim xəstəxanada işə başladığı zaman təzə ailə qurmuşdu.Mən eləcə də xəstəxanadakı hər kəs hörmətlə yanaşırdı.O,da hərkəsə yaxın davranan biri idi.Daha sonra əri ilə prablemləri olduğunu öyrəndim və o zaman bacardığım qədər dəstək olmağa çalışdım həm maddi həm mənəvi...Bir gecə evimə gəldi yaralı idi əri bərk döymüşdü.Bir neçə gün evimdə qaldı,o zamanlar başqa evdə