MƏNİMSƏN
Afaq.Q
Final. Möcuzə
Sevmək.........Bir yanın dəli kimi çırpınarkən, bir yanını susqunluğa məhkum etmək, ağlamaq istəyərkən, gülümsəmək, göz yaşlarına hakim ola bilməzkən, hıçqırıqlarını boğazına batan şüşə qırıqlarının ağrısı ilə birgə udmaq..... Ya da.....Ya da bu qədər doğma olduğun halda bu qədər yadlaşmaq vücuduna ....Barmaqlarınla üzərində gəzindiyin dodaqlarını özünün deyilmiş kimi hiss etmək.... Bir başqasının izini daşımaq o dodaqlarda... Bir başqasına məxsus olan vücudunda bəlkə də sadəcə ruhuna sahib ola bilmək, bədəninlə birlikdə ürəyini də təslim etmək..... Hansı ki, o belə sevilənçün sürdürür varlığını köksündə......Hansı ki, onun belə üsyanını itaətinlə sakitləşdirməkdir sevmək..............İradə Aliyeva
Azərin ad günümdə hədiyyə etdiyi kitabdan oxuduğum hissəni demək olar ki,əzbərləmişdim artıq.Sevginin nə olduğu,ancaq bu qədər gözəl ifadə edilə bilərdi.Kitabı örtüb adına bir daha nəzər yetirdim "Kölgələrdə rəng".Mənim həyatımda bir zamanlar rəngsiz,kölgələrdən ibarət idi ancaq Azərin gəlişi ilə həyatıma rəng gəlmiş,başdan ayağa dəyişmişdi.
Kitabı dolabçanın üzərinə qoyaraq ayağa qalxıb ayna qarşısına keçdim.Mən aynalaraı sevmirdim çünki aynalar xarici gözəlliyə önəm verir.Bu dəfə isə aynada gördüyüm qadını tanımağa çalışırdım çünki ordakı qadın tamam fərqli biri idi.Yəni bu qadın hərkəsin çirkin,eybəcər kimi ifadələrlə canını yandırdığı Sənəm idi?
Mən tamam dəyişmişdim,bu dəyişimin ən başlıca səbəbi Azər idi.Onun həyatıma gəlişi,məni hər şeyə rəğmən sevməsi idi.Onun sevgisi sayəsində mən artıq əvvəlki mən deyildim.Üzümdəki qırışları,hamar və parlaq dəri əvəzlənmişdi.Sol gözümdəki çəplik yox olmuş,qaşım isə normal vəziyyətə gəlmişdi.Üzümü yaraşıqsız göstərən nazik dodaqlarım artıq üzümə xüsusi yaraşıq verirdi.Mən artıq əvvəlki Sənəm deyildim,hətta saç rəngimi belə tündləşdirmişdim.Barmaqlarımı üz cizgilərimdə gəzdirərək gözlərimi yumdum.Sevgi nə çox şeyə qadir imiş...Mən sevildikcə gözəlləşmişdim.Əlimi yumru qarnıma qoyub gözlərimi