q olmuşam,mənasız düşüncələrim olub amma bir mələk gəldi həyatıma və sehirli çubuğu ilə toxunub həyatımı dəyişdi.
-Kimdi o,mələk?-Gülümsəyib sualımı ünvanladım.
-Sən tanımırsan.
Başımın altından yastığı çıxarıb Azərə atdım.Yastığı havada tutub bir qaşını qaldıraraq mənə doğru addımlamağa başladı.Yaxınlaşıb dodağıma öpüş qondurdu və yastığı başımın altına yerləşdirib dilləndi.
-O,mələk bu an tam qarşımda dayanıb.
-O,mələk nə istəsə edərsən?
-O,mələyə canımda qurbandı.
-Onda evə gedək,burda çox sıxılıram.
Dodaqlarımı büzüb şirinlik etməyə çalışırdım.Azər yanımda əyləşib ciddi sifət aldı.
-Olar amma bir şərtlə,
-Nə şerti?
-Anamgildə qalacaqsan.
-Amma...
-Ya orda,ya burda gözümün qabağında.
-Yaxşı.
Xəstəxanadan çıxıb birbaşa Nəzakət anagilə gəlmişdik.Günboyu otaqdan çıxmağıma belə izin vermirdilər.Boş durmağı sevmirdim deyə az qalırdım sıxıntıdan partlayam.
Günlər bir birini əvəzləyirdi...Əməlliyatdan 1 ay ötmüşdü və artıq demək olar ki,gözüm tam sağalmışdı.Öz evimizə getmək üçün Azəri yola gətirmişdim.
Axşam yeməkdən əvvəl Səmaya kömək etmək üçün mətbəxə keçdim.Amma mətbəxdəki qarışıq qoxular mənə çox pis təsir etmişdi.Əlimi ağzıma tutub vanna otağına qaçmış və boş mədəmdə nə var nə yox qaytarmışdım.Günlərdir davam edən vücudumdakı bu dəyişikliklər məni olduqca sevindirirdi.Üz əlimi yuduqdan sonra vanna otağından çıxıb öz otağıma keçdim və ayna qarşısında dayanaraq əlimi qarnıma qoydum.Deyəsən bətnimdə bir möcüzə yatırdı.
Gülçin təlaşla otağa girib mənə yaxınlaşdı.
-Gəlinbacı yaxşısan? Nə oldu birdən birə?
Sevincimi onunla bölüşmək istəyirdim.
-Deyəsən hamiləyəm.
Yaxşı ki Gülçinin ağzını tutmuşdum yoxsa bütün Bakı səsini eşidəcəkdi.Məni bərk bərk qucaqlayıb təbrik etdi.
-Neçə həftəlikdi?
-4 həftəlik olmalıdı.
Gülçin bir qədər düşündükdən sonra təccüb dolu gözlərini üzümə zillədi.
-4 həftə əvvəl sən xəstəxanada idin axı...Siz xəstəxanada...Aaaa dayana bilmədiniz çıxana kimi?
Çox utanmışdım,heç yanda gizlənməyədə yer yox idi.Başımı əyib qısıq