səslənmişdi. Bu an Səbinə arxaya dönərək həkimin ifadəsindən nə cavab alacağını təxmin etsədə yenə də soruşmuşdu.
Səbinə: razısız mənə kömək edəcəksiniz. Bu zaman bayaqdan leysanlar qopardan bu gözlər bir az şişmiş yorğun axıtdığı o yaşlar ta dodaqlarına gəlib orada dayanmışdı. O qədər məsum bir görüntüyə necə yox demək olardı ki. Daş qəlbli insanlar belə bu qərarlı məsum qızcığazın simasına baxdıqda ürəyinin necə təmiz olduğunu aydın edə bilərdi. Murad da səssiz qalmayacaqdı əlbəttə o da intizarda qoymacaqdı xəstəsini.
Murad : Mən sənə necə yox deyə bilərəm Səbinə. Məgər hər zaman sənə dəstək olacağımı deməmişəm mi. Bu bir ay ərzində sənə hər dəfə sən dəli degilsən sadəcə köməyə ehtiyacın olduğunu xatırladan mən deyildimmi. Sənin göz yaşlarını saxlaya bilməmək belə mənim qəlbimi parçalayarkən sənə sağalmağa kömək edə biləcəyimi bilib də etməmək səncə mən bunu necə edərəm. Elbəttə kömək edəcəm sən mənə inanıb güvənsən hər şey yaxşı olacaq. Həqiqətən bu əzablar bitəcək və elə bir zamanın gələcəyinə inanıram ki sən bu anları yadına belə salmayacaqsan.
Səbinə bu sözlərdən sonra bir nəfəri yadına salmışdı. Keçmişdən biri sevdiyi yaşayıb mövcud olmuş aşiq olduğu yaxud yalnız beynin məhsulu saydığı həmin şəxs. Daniel. Bir damla yaş axıtdaraq bu sözləri söyləmişdi ürəyində. "Sevgilim aşiq olmuşdu sənə hər anımda hər çətinliyimdə yanımda olduğunu sanmışdım, mənim üçün hər şeyin qurba verən hər əzabımda sığındığım bir qucaq vardı.. Sənin qucağındı sevgilim. Sən yalnız mənim xəyallarımın məhsulusan bəlkə də. Mən bəlkə belə bir insana aşiq olaram deyə düşünmüşəm. Amma bu gün sənə xəyanət edəcəm öz əllərimlə səni öldürəcəm. Artıq sən bir ölüsən mənim dünyamda mövcud deyilsən. Səni sevirəm. Öz yerində rahat uyu xəyallarımın şəhzadəsi, ağ atlı qəhrəmanım.
Səbinə bayaqdan eyni yerə baxması və göz yaşlarının yenidən ona qalib gəlməsini görən həkim Səbinənin qoluna ehmallıca toxundu.
Murad: Səbinə nəyi fikirləşirsən. Mövcud olduğunu düşündüyün var olmayan o şəxsi.