yandığını biruzə verməməyə çalışmaq əsl axmaqlıq idi. Məni tanıyanlar görürdü onsuz.
-Məhsəti 4 ildi evimin gəlinisən, ovucumun içi kimi bilirəm səni. O, körpəyə daha nə vaxta kimi yalan danışacaqsan? Həyatını daha nə qədər məhv edəcəksən?
Hərgün öz özümə verdiyim suallar indi qaynanam tərəfindən cümlə halına gəlib önümə qoyuldu.
-Ana işə gecikirəm...
-Otur yanıma.
Sakitcə deyilənə tabe olub yatağın küncünə oturdum.
-4 il oldu... Həyatını anası bəlli olmayan körpəyə həsr edib özünü unutdun. 3 ayın gəlini idi əlinə 1 yaşlı uşaq verildi ki, baxmalısan. 10 gün sonra da Babək qazanc adı ilə getdi, yox oldu. Sən isə həyatını həm mənə həm o, körpəyə həsr etdin...Babəkin qaydacağına ümid etməyin axmaqlıqdı. Mən bilirəm o, da atası kimi məsuliyyəti qaldıracaq gücdə deyil. Onlarına qadın xeylağına heç hörmət qoymadıqlarını, qadınları evcil heyan yerinə qoyduqlarını yaxşı bilirəm.
-Sayifdə məndə Babəkin qurbanlarıyıq.
-Elə bilirsən bilmirəm? Görmürəm? Sənin üzünə hər baxdığımda vicdanım bir əl olub boğazımı sıxır... Evli qaldığın 4 ay müddətində döyülüb söyülməkdən, təhqirdən başqa nə gördün? Bədbəxt etdim səni, oğlumun nə mal olduğunu bilə bilə evlənmənizə səs çıxarmadım bəlkə düzələr ümidi ilə...
-Bunları niyə danışırıq?
Təccübümü gizlədə bilməyib soruşdum.
-22 yaşın var, gəncsən... Qurtar özünü, boşa Babəki, evlən həyatını qurtar.
-Siz nə danışırsız. Babək qayıdacaq.
-Qayıtsa nəsə düzələcək? Xeyr Məhsəti heç nə düzəlməyəcək... Bax mənə?
Şəfiqə ana qolunu çırmalayıb böyük hərfləri yazılmış döyməni göstərdi "ARİF"
-Bu "damğa" boşana bilməyim,özümə həyat qura bilməyim deyə vurulub, sənədə olsun istəmirəm.
-İşə gecikirəm.
Deyib tələsik qaçaraq otağa keçdim. Artıq 4 ildi günlük adətim halına gəlmiş "göz yaşı" seansım başladı. Ayna qarşısına keçib köynəyimi çıxardım. Gözümdən axan damla qolumdakı "damğa" üzərinə düşürdü.....
-Babək mən qorxuram.
-Qorxma bu olmalıdı, ailəmizin bir növ adətidi.
-Xanımın neçə yaşı var?
Əlində qəribə iynələrlə əhatəli alət