axmaqlıq etdim. Babək görünüşcə yaraşıqlı biri idi. Üzünə baxdığım zaman yaxşı biri olduğuna inanmışdım, hətta bir zaman sonra sevə biləcəyimi düşünmüşdüm. 1 il nişanlı qaldığımız müddətdə Babəklə iki üç dəfə ancaq görüşmüşdük. O görüşlərdən birinin izini bir ömür qolumda daşıyacaqdım. Toydan sonra düzələr, mənə dəyər verər deyə düşündüklərim sadəcə düşüncə olaraq qaldı. Dəyər vermək bir yana 4 aylıq bir yerdə olduğmuz müddətdə Babəkin evdəki əşyalar ilə mənim arama heç bir fərq qoymadığını gördüm. Bunu bilmək çox ağır oldu, qəlbimi göynədirdi. Bir axşam saat 12 olardı Babək içkili halda evə gəldi.
-Mənim əşyalarımı hazırla gedirəm.
-Hara?
-Mən taksi şoferiyəm müştəri hara istəsə ora amma bu dəfə biraz uzağa Batumiyə.
-Neçə günlük?
-Nə çox sual verdin. Əşyalarımı hazırla.
Babək getmişdi həmdə birdəfəlik.... Axtarırdım, hətta polisədə bildirmişdim. Polisin bildirdiyinə görə, Gürcüstanda qadın ticarəti ilə məşğul olan dəstəyə qoşulub və axtarışdadı. Bunu təbii ki, heç kimə hətta anasına belə bildirməyib axtarmaqdan vaz keçmişdim. Əslində onun gedişi məni rahatlatsada bir yandan çox incidirdi, hələdə ətrafdakı kişilərin mənə tuşlanan iyrənc baxışlarını gördükcə. Babəki sevməsəmdə o, mənim həyat yoldaşım idi. İndi qaynanam mənə qaç özünü qurtar deyir hara və necə? Hələ evlilik fikri məni lap dəli edir, heç kimə güvənə bilmərəm. Heç kimə həyatımı əmanət edə bilmərəm.
Bu fikirlərlə Sayifi baxçaya qoyub iş yerinə çatmışdım. Dayanıb mağazanın adını bir daha oxudum "MUTLU" gül salonu. İçəri daxil olub arxaya keçdim. Öndən zövq oxşayan mağazanın arxası gül istixanaları idi, satdığım çiçəkləri özüm becərirdim. Bura mənim tək sığınağım idi, rahat olduğum tək yer idi. Buna görə Babəkə minnətdar idim atam təhsilimə izin vermək istəmirdi lakin Babəkin israrı ilə izin vermişdi. O getdikdən sonra çətin də olsa təhsilimi tamamlayıb kiçik mağazada işə başladım və 4 il ərzində işimi böyüdüb böyük gül istixanası açdım. Hal hazırda şəhərdəki bir çox otellər, ofislər güllərini