MƏHSƏTİ
Afa.Q
Bölüm 1.
Məhsəti.
Pəncərə önündə dayanıb əlimdəki qəhvə fincanından çıxan buğun, şüşə üzərində saldığı izə baxırdım. Uşaqlıqdan qalma adət ilə buxar üzərinə adımı yazdım. MƏHSƏTİ. Özümlə bağlı ən sevdiyim şey adım idi, fərqli və çox az rast gəlinən.
-Ana.
Bayaqdan bu çağırışı gözləyirdim. Dodaqlarıma qonan gülüşlə arxaya döndüm.
-Aycan mənim balam.
Sayif qapıda dayanıb dodaqlarını büzmüşdü. Çılpaq ayaqları döşəmənin soyuğu ilə göyərmişdi lakin o,buna fikir vermədən qucağındakı ayısına bərk sarılırdı.
-Unutdun?
-Təbii ki, yox. Unudaram heç?
Çiyinlərini çəkib üzünə gülüş yerləşdirdi.
-O gülüşə ölərəm.
Divanın arxasından çıxardığım qutuyu uzatdım.
-Bu mənim hədiyyəm. 5 yaşın mübarək ağıllı balam.
-İçində nə var?
Sayif təşəkkür etmək əvəzinə canfəşanlıqla hədiyyəni açmağa çalışırdı.
-Açanda görərsən amma əvvəlcə öpücük.
İşarət barmağımı yanağıma döyəcləyib aşağı əyildim. Öpücüyün həzzi ilə onu qucağıma alıb bərk bərk özümə sıxdım.
-Sürprizim bitmədi hələ.
Sayifin gülüşləri, sevinci sanki məni həyata bağlayırdı. Bizim bir birimizdən başqa kimimiz var ki....
-Bunuda atan göndərib.
-Oleyyy ən sevdiyim maşın.
-Birdə məktub var...Oxuyum?
-Oxu.
-"Canım oğlum 5 yaşın oldu, hərgün böyüyürsən. Səndən uzaqda olduğum üçün,doğum günündə yanında ola bilmədiyim üçün məni bağışla. Sizin rahat yaşamağınız üçün burda işləməliyəm. Bir gün gələcəm, mən gələnə kimi ananı incitmə. Yəqin hədiyyəni bəyəndin. Səni sevirəm oğlum...Atan Babək"
-Məndə səni sevirəm ata.
-Məhsəti?
-Gəldim ana...
Eşitdiyim səsə cavab verib Sayifi yerə qoydum.
-Qaç otağına hazırlaş, nənənin yeməyini verim çıxaq işə gecikirəm.
Mətbəxə keçib hazırladıqlarımı siniyə düzüb otağa keçdim.
-Ana yeməyinizi yedikdən sonra dərmanlarınızı unutmayın.
-Məhsəti üzümə bax.
Onun sözlərini eşitməməzlikdən gəlib dərmanları qarışdırmağa başladım.
-Birinci bu... Yarım saat sonrada bu.
-Elə bilirsən üzümə baxmayanda görmürəm göz yaşlarını?
Hərəkətsiz qaldı bədənim... İçimin necə