"Dörd şam".

Qaranlıq bir otada dörd şam sakitcə yanırdı.
Otaqda səssizlik olduğu üçün şamların pıçıltısı aydınca
eşidilirdi. Qapının arxasında dayanan uşaq diqqətlə onların
söhbətinə qulaq asırdı.

Birinci şam "Mən sülhəm, ancaq heç kim mənim
yanmağıma kömək etmək istəmir.Nə qədər yanmaq
istəsəmdə, bilirəm ki, sönəcəyəm" dedi və söndü.

İkinci şam "Mən səmimiyyətəm, ancaq heç kim bir-birinə
qarşı səmimi olmur.Mənimdə yanmağımın artıq mənası
qalmadı" - deyərək söndü və qaranlığa qərq oldu.

Üçüncü şam "Mən sevgiyəm, ancaq insanlar məni
özlərindən uzaqlaşdırmağa çalışırlar.Onlar artıq öz
yaxınlarınıda sevmirlər" - deyərək bir göz qırpımında söndü.
Pıçıltıların kəsildiyini eşidən uşaq içəri girdi. Sönmüş
şamlara baxaraq hönkür-hönkür ağlamağa başladı.

Dördüncü şam uşağa təskinlik verərək, "Qorxma nə qədər
ki, mən yanıram heç bir şam sönə bilməz. Çünki mən
ümidəm" -dedi.

Gözləri parıldayan uşaq şamı götürərək o biri şamları
yandırdı...