a quruyub-qaldım. Ancaq bir-neçə dəqiqə qulaqlarıma heç bir səda gəlmədi. Nəhayət, naməlum qadın asta səslə nə isə dedi. Mən onun bu sözünü çətinliklə eşidərək, təəssüfləndim. O, artıq getməyə hazırlaşırdı. Anamın isə cavabında "necə istəyirsiniz” – deyə, kifayətlənməsini və dəhlizə doğru uzaqlaşan iki qadının ayaq səslərini aydınca duydum. Amma taxta döşəmə üzərindəki addım sədalarında nə isə bir qeyri-müəyyənlik olduğunu da hiss etdim. Sanki otaqda Elmira xanım və naməlum qonaqdan başqa daha kimsə yeriyirdi.
Yarım saat sonra yuyunub hamam otağından çıxanda, anam dəhlizdə kiçik qardaşım Muradı rayon bazarına yola salırdı. Nə danışdıqlarını eşitməsəm də, Elmira xanımın nəyi isə dönə-dönə izah etməsindən, söhbətin nədən getdiyini anlayırdım. Çünki illər öncə mən elə Murad yaşında olanda, anam məni bazara yola sa­larkən, dəhlizdə eyni sözləri təkrar edirdi və mən bilirdim ki, ana­mın gözəl xətti ilə siyahıya alınmış hər bir şeyi almalı, cibimdəki puldan və ən əsası özümdən muğayat olmalı idim.
Murad gedəndən sonra bir müddət mətbəxdən dəhlizə açılan qapıya söykənib, güzgü qarşısında dayanaraq saçlarını darayan Elmira xanıma tamaşa etdim. "Hər halda nə vaxtsa qarşıma anam təbiətli bir qız çıxsa, yəqin ki, onu da anamı sevdiyim tək sevər­dim” – deyə, düşündüm. Çünki qadınlara olan sevgim məhz anamdan başlayırdı.
Elmira xanım qırx yeddi yaşında olsa da, öz yaşından bir qə­dər artıq nəzərə çarpan xarici görünüşü vardı. Təbii ki, on dörd il öncə həyat yoldaşını avtomobil qəzasında faciəli şəkildə itirərək, tək başına iki oğul böyütmüş bir qadını ancaq belə təssəvvür et­mək olardı. Boyu o qədər də bəstə deyildi. Düzgün üz cizgiləri və ona çox yaraşan kəsik, sarı saçları var idi. İndi o, güzgü qarşısın­da məhz bu saçları ilə məşğuldu. Mən elə düşünürdüm ki, anam məni görmür, odur ki, səssizcə onun nə vaxt geriyə çevriləcəyini gözləyirdim.
- Sabahın xeyir. – anam üzünü çevirmədən, güzgü vasi­təsilə məni salamladı – Niyə bayaqdan səsini çıxarmırsan?
- Elə bilirdim məni