görmürsən. – gülümsəyərək dedim – Sə­nin də sabahın xeyir.
- Bu sözü səndən eşitmək, bilirsən necə xoşdur? – bu, Elmira xanımın mənimlə zarafatı idi – Son vaxtlar ilk dəfədir ki, səndən "sabahın xeyir” kəlməsini eşidirəm. – anam üzünü çevirib asta-as­ta mətbəxə doğru yaxınlaşdıqda, onun güzgüdəki əksinin get-gedə necə kiçildiyi diqqətimdən yayınmadı – Bunu nəyə borcluyuq? Yoxsa tənbəlliyin daşını atmısan, xəbərimiz yoxdur?!
- Xeyr, əzizim Elmira xanım, sizin səhərki qonağınızla olan şirin söhbətiniz məni yuxudan oyatdı. Bir qədər ehtiyatla danışsaydınız, mən hələ də şirin-şirin yatırdım.
- Hm… Əhvalatı eşitdin?
- Yox, tam eşidə bilmədim, amma nə isə maraqlı bir söhbətə oxşayırdı.
- Hə, nə qədər maraqlı idisə, bir o qədər də vahiməli idi.
Anam bunu deyib, yanımdan keçərək mətbəxə daxil oldu. Elə həmin an da, qaz plitəsi üzərindəki çaydan fit çaldı.
- Çay içirsən? – Elmira xanım plitəni söndürüb, mənə baxdı – Nə olub sənə? Niyə belə fikirlisən? – deyib, əlindəki fincanları masanın üzərinə qoydu – Deyirəm, bəlkə çay içək?
Mən doğrudan da anamın ilk çay təklifini eşitməmişdim. Hə­qiqətən fikrim, səhərki naməlum qadının vahiməli əhvalatında idi.
- Hə, hə, içərəm… – deyib, stol arxasına keçdim.
İki-üç dəqiqə aramızda heç bir söhbət olmadı. Bu vaxt ərzin­də isə Elmira xanım naxışlı fincanları pürrəng çay ilə doldurub, mənimlə üzbəüz oturdu.
- Sən səhər qonağı yola salanda Murad harada idi?
- Mənim iş otağımda… – deyə, anam cavab verdi – Gecə gə­lib, orada yatıb. Ona görə mən qadını qonaq otağında qəbul etmə­yə məcbur oldum… Niyə soruşdun ki?
- Siz otaqdan çıxanda, mən güclə eşidiləcək bir səsin iki nəfə­rin addım nizamını necə pozduğunu eşitdim, axı?! – çayımdan bir qurtum alıb, fincanı yenidən masanın üzərinə qoydum – Sanki, otaqda iki yox, üç nəfər yeriyirdi.
- Düz bilmisən. – anam təsdiqlədi – Minarə xanım səhər tək gəl­məmişdi. Ögey qızı Laləni də özü ilə gətirmişdi.
- Kimdir bu Minarə xanım? Mən onu tanıyıram?
- Deməzdim… – anam ayağa qalxıb,