. Nəriman, Minarə xanım dediyi tək, kobud insana oxşayırdı. Burnunun kənarlarından uzanan xətlər və bığ saxlaması onu daha da zəhmli göstərirdi. Xırda gözləri isə bir qədər çökəkdə idi…
- Mənim məhz nəyə görə, sizi buraya gətirdiyimi anladınız?
- Təbii ki, anladım… – deyə Minarə xanıma baxdım.
- Mən ölüm tarixlərini nəzərdə tutmuşam. – o, bir daha dəqiqləşdirdi – İndi nə deyirsiniz?
- Mən yenə də fikrimi dəyişməmişəm.
- Yəni deyirsiniz ki, bu təsadüfdür, eləmi?
- Yox, əsla… Söhbət təsadüfdən getmir. Əksinə, mən artıq daha da əmin oldum ki, burada insan əli var.
- Mən sizin ananıza müraciət etmişdim ki, o, məni bu stressdən qurtarsın. Siz isə, məni daha da qorxudursunuz. – qadın əsəblərinə hakim ola bilmədi – Bəlkə, bu işi elə buradaca bağlayaq?! Mən artıq sizlə danışmaq istəmirəm.
Minarə xanım bunu deyib, qəbiristanlığın çıxışına doğru addımlamağa başladı. Mən isə, asta-asta onun ardınca gəlirdim. Qadın ancaq Laləni maşından çıxardanda ona çatdım.
- Xudahafiz… – o, qızın əlindən tutub, maşının qapısını örtdü – Bura qədər gətirdiyiniz üçün çox sağ olun.
Səbuhi nə baş verdiyini anlamayaraq, avtomobildən düşüb, çaşqın halda gah mənə, gah da bizdən uzaqlaşan hirsli qadına baxırdı.
- Mənim fikrim sizdə deyildi. – dostum təəccüblə üzümə baxdı – Sən ona neylədin?
- Axmaq-axmaq danışma… – deyib, üzümü çevirdim – Minarə xanım, – əllərimi cibimə salıb, yüksək səslə qadını səslədim və o, üzünü çevirdikdə, bir az ona yaxınlaşdım – Siz hardasa haqlısınız, amma bir şeyi unutmayın. Anam sizi sakitləşdirib, sizə kömək edə bilərdi. Bəs o, zəmanət verə bilərdimi ki, siz üç gündən sonra həyatda olacaqsınız?!
- Siz məndən nə istəyirsiniz?
- Mən sizə kömək etmək istəyirəm.
- Xahiş edirəm, məni qorxutmayın. Onsuz da əsəblərim təmiz pozulub. – qadının peşiman olduğunu o dəqiqə hiss etdim – Bayaq sizlə kobud danışdığıma görə, məni bağışlayın.
- Üzr istəmək lazım deyil. – deyə cavab verdim – Mən sizi anlamağa çalışıram… İndi mənzilinizə baxa bilərəmmi?
Minarə xanım heç