bir söz deməyərək, azacıq gülümsünüb, başını tərpətdi. Səbuhinin yanına qayıdanda o, düz gözlərimin içinə baxırdı.
- Sən Allah, kimdi o qadın? – bic-bic gülüb, asta səslə dedi – Məndən gizlədirsən?
- Çox şey bilsən, – pulu ona uzadaraq dedim – saçın tez ağarar.
- Yenə başlama da… – adətən Səbuhinin ən yaxşı vəziyyətində, onun keçəl olduğunu yadına salaraq, əhvalını asanlıqla korlamaq olardı – Mənə sadəcə maraqlıdı. O qadın kimdi? Biz niyə bura gəldik? Qəbiristanlığa niyə keçdiniz? O, niyə səndən küsdü? Sən indi hara gedirsən?
- Səbuhi, gəl bura… – deyib, maşının qapısını açaraq, onu sükan arxasında oturtdum – Beş sualının beşi də yadımda qaldı. – gülərək ona baxdım – Söz verirəm. Bir gün bu haqda ətraflı danışarıq. İndi isə, heç vaxtım yoxdur, incimə. Hələlik…
Bunu deyib, Səbuhidən uzaqlaşdım. Mən Minarə xanımgilə çatanda, artıq o, maşınını çevirib yola düzəlmişdi.
Qadının yaşadığı ev, kəndin axırında yerləşirdi. Taxtadan o qədər də hündür olmayan hasarı, asanlıqla aşmaq olardı. Adətən kənd evləri, Bakıdakı kimi dəbdəbəli və "keçilməz” çəpərlərlə qorunmurdu. Minarə xanımgilin evi də eyni ilə belə idi. Ancaq, həyətə daxil olarkən, darvazadakı o qədər də kiçik olayan bir qıfıl diqqətimi çəkdi. Hər halda bu cür alçaq hasarla müqayisədə, bu qıfıl kifayət qədər böyük görünürdü. Birmərtəbəli evləri isə, kürsülü idi. Böyük və sıx ağaclı bağları vardı və mənzilin bu bağa üç pəncərəsi açılırdı. Evin sağındakı tikili isə, mənə daha çox qarajı xatırlatdı. Onun da darvazasından qıfıl sallanırdı.
- Deyəsən, rəhmətlik yoldaşınız qıfılları çox sevirmiş… – qadına baxaraq gülümsədim.
- Hə, elədir… – Minarə xanım da güldü – Nəriman SSRİ vaxtlarında xaricdə olan zaman, orada əlinə bəzi kiçik ev əşyaları keçib. Bir ara hətta al-ver də edibmiş. Cavan vaxtı… Bu qıfılları da Litvadan gətirib…
Qadın bu sözləri deyərkən, artıq evə daxil olmuşduq. Bu an, dəhlizin digər başında, yəni evin sağında, bağa açılan daha bir pəncərənin olduğunu gördüm. Dəhlizdən qonaq otağına keçəndə,