, Minarə xanım otağın sol küncündəki sobanı yandırırdı. Vəziyyətdən istifadə edib, yataq otağına daxil oldum. Burada bir qoşa çarpayı və sol küncdə kiçik bir uşaq yatağı vardı. "Görünür, Lalə burada yatır” – deyə düşündüm və mənzilin sonuncu otağına keçdim. Nərimanın, üzərində ölmüş halda tapıldığı divan burada idi və mən evin bu hissəsinin çox ağır olan aurasını dərhal hiss etdim. Lakin, otağın bağa baxan aşırım divarının üstündəki köhnə bir xalça, vəziyyətimi bir qədər dəyişdi. Onun çox gözəl naxışları var idi.
- Əgər baş vermiş ölüm hadisələri haqqında düşünməsək, mənə belə gəlir ki, vahiməli heç bir şey yoxdur. – Minarə xanımın yaxınlaşdığını görüb dedim – Mənə maraqlıdır ki, Nəriman nəyə görə bu evdən qorxurmuş?!
- Axı, mən onun səbəbini sizə dedim… Nigar öldüyü üçün, Nəriman evdə vahimələnirdi.
- Yox, doğru demirsiniz. – qadınla razılaşmadım – Nigar hələ təzə doğulan vaxt, hansı ki, Nəriman ilk dəfə bağda çəhrayı zolaqlı varlığı görmüşdü, həyətə qaçmışdı və siz onun qoluna girib, onu evə gətirmək istəmişdiniz, Nəriman hələ o zaman evdən qorxmuşdu. Nigar isə, bundan bir il sonra vəfat edib.
- Haqlısınız… – Minarə xanım daha nə isə söyləmək istəsə də, bir söz tapıb deyə bilmədi.
- Xahiş edirəm, Laləni mənim yanıma çağırın – yan otağa keçib, divanda əyləşdim – və zəhmət olmasa, bizi tək buraxın.
Qadın yenə də bir kəlmə kəsməyib, sadəcə başını tərpətdi. İki-üç dəqiqədən sonra, Lalə yanımda