yarımçıq qaldı – deyib, dərhal əsas mətləbə qayıtdım – Gəlin, davam edək…
- Səhv etmirəmsə, ailə qurduğum vaxta qədər baş verənləri danışdım. Sonra… – qadın əlini saçına çəkdi – Sonra Nərimanla evləndik.
- Bağışlayın, yenə sözünüzü kəsəcəm. Siz Nərimanla ailə quranda, Mahirə artıq neçə müddət idi ki, itgin düşmüşdü?
- Mahirə itgin düşəndən bir ay sonra, Nəriman mənə evlənmək təklifini etdi. Əvvəlcə razılaşmadım, amma sonra çox götür-qoy etdim və düşündüm ki, hələ həyat bitməyib və mən öz gələcəyimi qurmalıyam. Həm də, Nəriman təklifi ilə məni çox inandırdı. O dedi ki, "Lalın dilini anası bilər. Mən Laləni səndən başqa heç bir qadına etibar edə bilmərəm. Həm də artıq biri-birinizə öyrəşmisiniz. Sənə çətin olmayacaq.”
- Başa düşmədim… Yəni, Lalə doğrudanmı…
- Bəli, o, anadangəlmə qüsurlu olaraq doğulub, eşidib-danışa bilmir. Mən bu səbəbdən bayaq söylədim ki, Lalə otaqda qala da bilərdi.
- Anladım. Bəs, yazıb-oxuya bilirmi?
- Hə, dördüncü sinifdə oxuyur… Niyə soruşdunuz ki?
- Təbii ki, mən onunla da danışmalıyam.
- Mən lal dilini bilirəm. Sizə kömək etməyimi istəyirsiz?
- Çox sağ olun, amma mənim ona bir-iki sualım olacaq ki, onu da təklikdə verməyi düşünürəm. O, yəqin ki, hadisədən xəbərdardır?! Anasının itgin düşdüyünü bilir?
- Hə, bilir. Amma təkcə itgin düşdüyünü bilir, öldüyünü yox…
- Anladım… Demək, siz Nərimanla ailə qurmağa qərar verdiniz. Bəs, sonra nə oldu?
Minarə xanım bayaqdan tələskənliklə cavablandırdığı suallarımdan fərqli olaraq, bu dəfə bir az duruxdu. Hiss olunurdu ki, ona bu haqda danışmaq çox çətindir.
- Nərimanla ailə qurduğum zaman çox xoşbəxt idim. – o, asta səslə dedi – Ancaq elə biz evlənən kimi, Nərimanda qəribə qorxu hissləri yaranmağa başladı. O, bəzən həyətdən səs gəldiyini eşidirdi və az qala ən kiçik səs də onu qorxudurdu, amma sonra bir müddət bu qorxunc hadisələr səngidi. May ayında qızımız Nigar doğulanda, sanki bütün dünyanı mənə bağışladılar. Eləcə də Nəriman… O da çox sevinirdi. Ancaq bu dəfə də xoşbəxtliyimiz uzun