n çəkmədi. – qadın azacıq ara verib, boğazını arıtladı – Bir müddət sonra, Nərimanın vəziyyəti tamamilə korlandı, yatağa düşdü…
- Niyə?
- Bərk qorxmuşdu… Bu haqda danışanda, məni də vahimə bürüyür. Gecə yenə də bağdan səs gəldiyini eşidib, pəncərəyə yaxınlaşıb… Sonra otağın işığını yandırıb, məni yuxudan oyatmışdı. Rəngi ağapağ idi. Mən nə olduğunu soruşdum. Dinmədi… Elə bil dili tutulmuşdu. Mən bir də soruşdum, amma o, mənə cavab verməyib, birdən həyətə qaçdı. Mən də onun arxasınca getdim. Qoluna girib, evə gətirdim. O, nədənsə evə girməyə çox qorxurdu, amma güclə onu razı sala bildim. Divana uzandı, mən də ona mətbəxdən bir stəkan su gətirdim. Bir az özünə gələndə, bir daha nə olduğunu soruşdum, yenə cavab eşitmədim. Nəhayət, dördüncü dəfə təkrarladığım suala səsi titrəyə-titrəyə cavab verdi.
Minarə xanım, bu an yenə də söhbətini saxladı. Sanki, mənim həlledici sualımı gözləyirdi.
- O, nə görmüşdü? – bir qədər qabağa əyilərək, asta səslə soruşdum.
- O, dedi ki… – qadın gözlərimin içinə baxaraq, eyni səs tonu ilə pıçıldadı – Dedi ki, bağda, çəhrayı zolaqlı paltar geymiş bir insan görüb…
Qadının son sözündən sonra, bədənim ürpəşdi. Düşüncə mövqeyimi hələ ki, dəyişməsəm də, artıq anamın keçirdiyi vahimənin yersiz olmadığını anlayırdım. Özümü yumşaq qoltuğun söykənəcəyinə atıb, uzun müddət dinmədim.
- Mahirənin sağ olmasına inanırsız? – nəhayət, üç-dörd dəqiqəlik sükutu pozdum.
- Siz Mahirənin itgin düşən vaxt, məhz o geyimdə olduğunu bilirdiz? – Minarə xanım heyrətlə soruşdu, amma üz cizgiləri qəfildən dəyişdi – Hə, hə… Axı, mən bu haqda ananıza danışmışam. Mən Mahirənin sağ olmasından çox, başqa şeyə inanıram.
- Nəyə?
- Mahirənin ruhunun varlığına…
- Yaxşırın, görək. – istehzalı gülüşlə ayağa qalxdım – Bu, gülməli səslənmir?!
- Bəs, sizcə o yaşayır?
- Böyük ehtimalla, yox… – yenidən qoltuqda əyləşdim – Hər halda, bir epileptikin nəzarətsiz şəraitdə yaşaması inandırıcı deyil.
- Bəs, evimizdə, bağımızda dəfələrlə görünən, qızımın və həyat yoldaşımın