l hala gətirərək, onu sağaldacaq. Biz isə ayda üç dəfə, hər ayın birinci, ikinci və üçüncü onluğunun ilk günləri onun yanına getməyə başladıq. Nəhayət, qəbulunda olduğumuz dördüncü ayın ikinci onluğunda, onun evinə gedərkən, qapıdan içəri keçər-keçməz MirHəmidin halı dəyişdi. Biz nə baş verdiyini soruşduq, o isə bir müddət cavab verməkdən imtina edib, az qala bizi otaqdan qovmaq dərəcəsinə çatdı. Bizim israr etdiyimizi gördükdə isə, məcbur olub nə hiss etdiyini söylədi. – qadın azacıq ara verdi – O, dedi ki, sizdən ölüm qoxusu gəlir…
- Siz də buna inandınız?
- Təbii ki, ilk öncə yox… Amma iki gün sonra… – Minarə xanım bu an cümləsini yarımçıq qoyub, daha dözməyərək, ağlamağa başladı – İki gün sonra ki, bir yaşlı qızım Nigarın… – qadın yenə də davam edə bilmədi və hıçqırıq səsləri ilə cümləsini tamamladı – Bağışlayın, – deyib ovcunda sıxdığı yaylıqla göz yaşlarını sildi – bağışlayın, amma bu haqda danışa bilmirəm…
- Sizi başa düşürəm… – deyib, bir az ona tərəf əyildim – Əgər istəyirsinizsə, biz söhbətimizi sonra da davam etdirə bilərik.
- Xeyr, ehtiyac yoxdur. Bir az su içsəm, həyəcanım keçər. – deyə qadın mənə cavab verdi.
- Gözləyin, gəlirəm… – ayağa qalxaraq otaqdan çıxdım və bir-iki dəqiqə sonra su ilə geri qayıtdım.
Minarə xanım sudan bir qədər içib, bardağı jurnal masasının üzərinə qoydu.
- Çox sağ olun. – deyib, mənə təşəkkür etdi – Davam edək?
- Əgər siz istəyirsinizsə, buyurun…
- Nigar vəfat edəndən sonra, istəsək də, istəməsək də, MirHəmidə inanmağa başladıq. Artıq, tək Nəriman yox, mən də yaşadıqca bir o qədər qorxurdum. Çünki Nigar müəmmalı şəkildə ölmüşdü. Nərimanla mən isə, qızımızın ölümü haqqında fərqli təsəvvürdə idik. Nigar ölən gecə mənim yanımda yatmışdı. Mən də onun ölümündə özümü günahlandırırdım. Düşünürdüm ki, yəqin, gecə bilmədən onun üstünə çevrilmişəm, o isə nəfəs ala bilməyərək boğulub. Nəriman isə elə hey deyirdi ki, Nigarı boğan Mahirənin ruhu olub, o, bizdən qisas alır. Nəriman o hadisədən sonra, dəli kimi olmuşdu. Evdən