diksinirdi, tək qala bilmirdi…
- Bu hadisədən sonra, siz MirHəmidin yanına yenə də getdinizmi?
- Hə, getdik… Davamlı olaraq. Nəriman getdikcə yaxşılaşırdı. Ancaq düz bir il sonra, hər şey yenə də dəyişdi. İlk öncə, Nəriman bağda həmin varlığı gördü. Həmin ərəfədə mən onu MirHəmidin yanına getməyə məcbur edə bilmədim. Nərimanın halını təsəvvür edə bilməzsiniz. O, az qala mənə yalvarırdı ki, təcili şəkildə evimizi sataq. Ancaq vaxt çatmadı. Həm də belə halda evimizə hansı ağılsız yaxın düşərdi?!
- Yəni mənziliniz bu qədər vahiməlidir? – deyə soruşdum – Mən o evi görə bilərəmmi?
- Əgər sizə maraqlıdırsa, təbii ki, görə bilərsiniz…
- O zaman, bu gün mən də sizinlə T. kəndinə gedəcəyəm. – qətiyyətlə dedim – Demək, Nəriman yenidən güclü stress keçirməyə başladı. Yeri gəlmişkən, siz MirHəmidin hər qəbulunda olduqda, ona nə qədər pul ödəyirdiniz?
- Hər seansa on şirvan verirdik… (Yüz min manat. Söhbət köhnə Azərbaycan manatından gedir – müəllif)
- Aydındır… – deyə bu məsələni kənara qoydum – Bilirəm ki, sizə bu haqda da danışmaq çox çətindir, amma soruşmaq məcburiyyətindəyəm. Həyat yoldaşınız necə vəfat etdi?
- O, qorxudan sanki dəli olmuşdu. Nigar yataq otağında ölmüşdü deyə, gecələr yan otaqdakı divanda yatırdı. Amma bunun heç bir xeyiri olmadı…
- Ekspertiza hansı nəticəyə gəldi?
- Nəriman boğularaq ölmüşdü və heç bir əl izi yox idi.
- Maraqlıdır… Çox maraqlıdır… Deyəsən, siz bərk yatırsınız?!
- Doğrudur… Həm də çox bərk yatıram. Elə ona görə də, Nigarın ölümündə özümü günahlandırıram. Düşünürəm ki, əgər həqiqətən mən onun ölümünə bais olmuşamsa, hər halda o, yaşamaq üçün çırpınıb, ola bilər ki, səs də çıxarıb, amma mən eşitməmişəm. Nərimanı isə eşitməyə bilərdim, çünki o, yanımda deyildi. Onu boğmaq gücünə malik olan varlıq isə, əvvəlcədən yataq otağının qapısını bağlamaqda çətinlik çəkməzdi.
Bu an, divardan asılan saata baxdım. Artıq otuz beş dəqiqə idi ki, söhbət edirdik.
- Minarə xanım, sizdən son olaraq bir şey də soruşum. – deyib, ayağa qalxdım –