sizə baxdığını gördünüz. Onda?
- Onu deyim ki, heç də yaxşı zarafat deyil. – gülümsünərək dedim – Minarə xanım, siz bir şeyi unudursunuz. Biz buraya təsadüfən düşməmişik. Bizi bura bir iz gətirdi. Doğrudur, bu, hansısa bir heyvanın yuvasına bənzəyir, amma bir şey dəqiqdir. Orada insan yaşayır…
- Yaxşı, onda gedin baxın, amma inciməyin mən buradan uzaqlaşıram…
- Olsun. – gülərək qadına baxdım – Elə ən doğrusu da budur…
Minarə xanımın bir qədər kənara çəkilməsini səbrlə gözlədim. Əvvəlcə işığı qoluma tutdum. Saat on birə on beş dəqiqə qaldığını göstərirdi. Daha sonra, asta şəkildə yuvaya yaxınlaşdım. Yuvanın girişini örtən "qapı”ya toxunduqda, daha da əmin oldum ki, burada kimsə yaşayır. Çünki "qapı” rolunu oynayan ağac qol-budaqları, çox səliqəli şəkildə biri-birinə bağlanmışdı və kənardan şübhə doğura biləcək heç nə nəzərə çarpmırdı. Qapını ehmalla götürüb, kənara qoydum. "Fənərin işığı həmin insanın üzünə düşəndə, görəsən nə baş verəcək?!” – deyə işığı içəriyə salmamışdan əvvəl, keçirdiyim dəhşətli həyəcanı hiss etdim və fənəri yandırdım. Ürəyim, sanki yerindən çıxacaqmış kimi döyünməyə başladı. Qarşılaşdığım mənzərə məni daha da vahiməyə salmışdı. Çünki mən fərziyyəmdə yanılmamışdım. Bu sığınacağın içi, mən düşündüyümdən də böyük idi. Küncdə yerə düzülmüş qalın taxtalar üzərinə karton salınmışdı. Böyük ehtimalla bura, həmin insanın yatağı idi. Ortada isə ocaq qalamaq üçün nəzərdə tutulduğu güman edilən daşlar dairəvi şəkildə yerə basdırılmışdı, yanında da dəmir bir qab, hisdən tamamilə qaralmış çaydan və bir fincan vardı. Fənəri içəriyə gəzdirməyə davam etdim və digər küncdə plastik vedrədə su olduğunu gördüm. Nəhayət, içəri keçməyə qərar verdim, çünki orada heç kim yox idi. Ancaq, keçirdiyim dəhşətli qorxu və vahimə hissi, tez bir zamanda məni, buradan çıxmağa vadar edirdi. Həm də həmin insanın hər an bura qayıtmaq ehtimalı böyük olduğundan, daha burada qala bilməzdim. Cəld şəkildə içəridən çıxıb, qapını əvvəlki tək yerinə qoydum. Minarə xanım, dərhal mənə