ə sarı gəldi.
- Nə gördünüz? – deyə maraqla soruşdu.
- Yaxınlaşdım, işığı içəri saldım və bir canavarın mənə baxdığını gördüm. – deyib, gülümsədim.
- Heç də gülməli deyil. – qadın bir qədər aşağı çöməldi – Nə gördünüz ki? İçəri boş idi, hə?
- Gəlin, özünüz görün… – yenidən asta addımlarla yaxınlaşıb qapını bir kənarə qoyaraq, işığı yandırdım – Baxın…
Minarə xanımın necə həyəcan keçirdiyini açıq-aşkar hiss edirdim. O, kəsik-kəsik nəfəs alaraq, sanki nə isə deməyə çalışır, lakin söz tapa bilmirdi.
- İlahi, axı bu necə ola bilər?! – qadın titrək səslə dedi və cəld əlimdən tutdu – Nicat bəy, gedək buradan. Yalvarıram sizə… O qadın hər an gələ bilər. Bizi burada görsə, ikimizi də öldürəcək. – o, keçirdiyi stressdən ağlamağa başladı – Siz haqlı çıxdınız… O, həqiqətən ölməyibmiş… Odur… Mahirədir…
- Minarə xanım, sakit olun. Bilsəydim ki, belə qorxacaqsınız, heç sizə göstərməzdim. Axı, hələ ki, tam əmin olmaq mümkün deyil. Burada başqa bir insan da gizlənə bilər.
- İçəridəki fincanı mənə gətirə bilərsiz?
Mən səbəbi soruşmadan, çevrilib sığınacağa daxil oldum və fincanı götürüb, çıxdım. Minarə xanım, fənərin işığında fincanı əlinə alarkən, halı daha da pərişan oldu.
- Odur, Nicat bəy, odur… – qadın ağlayaraq, onu mənə qaytardı – Mahirədir…
- Niyə bu qədər əmin oldunuz? – fənərin işığını əlimə tutdum – Fincan?
- Hə, o… – qadın əlimdəkinə işarə etdi – Mən Nərimangilə gələndə, onların evində, eyni ilə, bu fincandan beş ədəd var idi. İndi onlardan ikisi qalıb. Onları sizə göstərərəm. – Minarə xanım fincanı yenidən əlinə aldı – Yəqin ki, bilmiş olarsınız… Adətən onlar altı ədəd olurlar. Mən isə sadəcə düşünmüşdüm ki, yəqin biri sınıb.
- Bu, artıq təsadüf ola bilməz…
- Doğrudur. – qadın razılaşdı – Siz içəriyə işığı salan kimi, o fincanın üzərindəki qırmızı rəng diqqətimi çəkdi. Sonradan evimizdəki, üzərində çiyələk şəkli olan o fincanlar yadıma düşdü.
- Ancaq bunun üzərində toz var. – ehtiyatla fincanı əlimə aldım – Görünür, Mahirə daha burada yaşamır, amma o,