r mümkündürsə…
- Xeyr, bu mümkün deyil. – həmsöhbətim deyəsən, ünsiyyəti heç sevmirdi – Nə soruşacaqdı­nız?
- Salman dayı bir neçə il öncə, itgin düşmüş Mahirə adlı qadının itgin düşən vaxt əynində olduğu paltarından bir parçasını meşədə tapıbmış… Mən bağlanmış həmin cinayət işini araşdırıram. – ev yiyəsi bunları eşidərkən, bir anda üz cizgiləri dəyişdi – Hər halda xəbəriniz var.
Qarşımdakı, söhbətə uyuşmayan şəxs, sualıma cavab vermək əvəzinə bir qədər susdu və nəhayət, gözləmədiyim şəkildə qapıya sarı çevrildi.
- Keçin içəri… – asta səslə dedi.
Beş dəqiqə sonra biz, yumşaq divanda əyləşmişdik. Bu köhnə və uçuq-sökük kənd evinin çox qəribə bir başağrıdan aurası vardı. Bəlkə də bu, elə içəri girən kimi əhvalımı korlayan, kəskin dərman qoxusunun təsirindən irəli gəlirdi. Hər nə idisə, başım bərk ağrımağa başlamışdı, ancaq başqa çarə yox idi. Sakitcə ev sahibinin gəlməsini gözləyirdik. Cavan bir gəlin, süfrəyə çay gətirərək, bizimlə salamlaşmadan otaqdan çıxdıqdan sonra, bayaqkı şəxs otağa daxil oldu və qarşımızdakı çox köhnə qoltuqda əyləşdi.
- Sizi eşidirəm. – o, bayaqkı səs tonu ilə danışmırdı – Nə sualınız varsa, soruşun…
- Axı, mən atanızla danışmalıyam. – bir daha təkrarlayası oldum – O, evdə deyil?
- Evdədir, amma… – kişi duruxub, siqaretini yandırdı – Görürəm ki, xəbəriniz yoxdur. Atam xəstədir. Vəziyyəti heç yaxşı deyil. – bir qədər susub, sanki çətinliklə əlavə etdi – Danışa bilmir…
- Anladım… – təəssüf hissi ilə dedim – Allah şəfasını versin. Çoxdan olub bu hadisə?
- Siz onun başına gələnləri bilirsiniz? – kişi heyrətlə mənə baxdı – Bəs bayaqdan məni niyə danışdırırsız?
- Bəli, bu haqda eşitmişəm, amma vəziyyətinin bu qədər pis olduğunu bilmirdim. Hadisə necə baş verib?
- Atam bir günə yaxın, meşədə huşsuz vəziyyətdə qalıb. – kişi sanki olanları ilk dəfə idi kiməsə danışırdı – Üstünə ağac budağı düşmüşdü. Bərk yaralanmışdı. Onu mən gedib tapdım. Elə bilirdim, artıq ölüb, amma atam möhkəm kişi idi. Yazığın indiki halını görəndə dəhşətə gəlirəm.