n atamın otağına keçəndə, o, əli ilə dəhlizi göstərdi. – Süleyman qaşlarını çatıb, dəhlizə işarə etdi – Mən tez ora qaçdım. Pəncərə açıq idi. Həyətə baxanda isə, bir nəfərin qaçdığını gördüm.
- Kişi idi, qadın? – dərhal soruşdum.
- Hər halda qadın olmazdı, amma görə bilmədim. Gecə idi. Qaranlıqda onu görməyim mümkün deyildi. O, ağacların arası ilə qaçırdı. Mən sadəcə həyətdəki qaçış səsindən, atamın haqlı olduğunu anlamışdım.
Süleyman daha nə isə demək istədi, amma həyat yoldaşı çayları təzələmək üçün yenidən otağa daxil oldu. Qadın yeni çayları süfrəyə gətirənə kimi bir kəlmə də kəsmədik. Odur ki, otağın qapısı arxadan bağlanana qədər gözlədim.
- Oğru evinizdən nə aparmışdı? – nəhayət, asta səslə soruşdum.
- Allah köməyin olsun. – Süleyman gülərək dedi – Nəyimiz var ki, nə də aparsın… – o, daha da ürəkdən güldü – Heç nə… Heç nə aparmamışdı…
- Əgər oğru bir evə girirsə, mütləq aparmaq üçün nə isə tapır. – qətiyyətim, kişinin üzünü ciddiləşdirdi – Məsələ isə burasındadır ki, sizin evinizə girən oğru olmayıb…
- Başa düşmədim. – o, üzünü turşutdu – Bəs, kim olub?
- Məni, atanızı yaralı halda tapdığınız yerə apara bilərsiz?
Süleyman təklifimlə dərhal razılaşdı. Üçümüz evdən çıxarkən, artıq hava qaralmağa başlayırdı. Uzun yolu piyada gedəcəyimizi bilirdik. Odur ki, bir qədər də cəld olaraq, meşəyə vaxtından tez çatmağı bacardıq, ancaq burada da az vaxt itirmədik. Süleyman lazım olan yeri xeyli axtardı. Bundan istifadə edərək, mən də yan-yörədə nə isə bir iz, nə isə bir nişan axtarmağa başladım. Lakin diqqətimi cəlb edə biləcək xüsusi bir şey qarşıma çıxmadı. Süleymanın isə, atasını yaralı halda tapdığı yer, onun yaxınlığındakı böyük bir ağac kötüyü sayəsində yadına düşdü.
- Təxminən buralar idi. – kişi sevincək halda dedi – O böyük kötüyü görməsəydim, yadıma düşməyəcəkdi.
Həmin yerə yaxınlaşdım. Xeyli vaxt keçdiyindən, bütün ola biləcək izlər də silinmişdi. "Frans Kafka haqlıdır. Doğrudan da, təbiət izlərə qarşı çıxır” – deyə düşündüm və anladım ki, burada