Lalənin sarı, uzun saçları vardı. Sifəti bir qədər uzunsov, burnu dik idi. Yorğun baxışlı mavi gözləri isə ona çox yaraşırdı. Gözlərindəki nisgil və ürkəkliyi də asanlıqla hiss etmək olurdu.
Qız danışıb-eşidə bilmədiyindən, onunla dialoqumuz cib bloknotum vasitəsilə mümkün oldu. O, bloknotu dizinin üstünə qoyub, kiçik qələmlə mənim yazdığım sualları cavablandırır, mən isə onun xəttini çətinliklə də olsa oxumağı bacarırdım.
Laləni əsas mətləbə dolayı yolla gətirdim. Anası itgin düşəndə, onun cəmi altı yaşı var idi. Dörd il qabaq baş verənləri təfsilatı ilə nağıl etməsini istədikdə, azyaşlı bir uşaqdan çox şey tələb etdiyimi anladım, ancaq onun çox güclü hafizəsi vardı. Suallarımı demək olar ki, cavabsız qoymadı. İlk əvvəl, qızdan nənə-babası haqqında soruşdum. Mahirənin atası Pənah kişinin illər öncə vəfat etdiyini öyrənə bilsəm də, nənəsi Gülgəz xanımın sağ olub-olmaması haqqında bir məlumat əldə edə bilmədim. Lalənin dediyinə görə isə, onun dayısı və xalası yoxdur… Mahirə evin tək uşağı olduğundan, ata-anası ilə də əlaqə kəsildiyindən, Lalə demək olar ki, anasını tamamilə itirmiş və qadın sanki bilərəkdən, arxasında özünü qızına xatırladacaq heç bir iz qoymamışdı. Ona görə də, anasını onun yadına salmaq, ondan bəhs etmək, Lalə üçün çox ağır olacaqdı və mən də bunu anlayaraq, bu mövzuda onu yormaq istəmədim. Ancaq o, mənə xüsusi bir bilgi vermiş oldu. Lalə otaqdan çıxandan sonra, mən bloknotumdakı bu sonuncu cümləni oxuyurdum: "mama itməmişdən əvvəl atamla dalaşırdı. Atam mamanı döymüşdü. Biz də qonşuya getmişdik.”
Minarə xanım otağa çay gətirəndə, mən artıq tək idim və hələ də əlimdəki bloknota baxırdım.
- Lalə sizə kömək edə bildi?
- Hələ ki, bilmirəm. – bloknotu cibimə qoydum – Siz zəhmət olmasa, Mahirənin itgin düşməsi haqqında, Nərimanın elan verdiyi qəzeti tapıb, mənə gətirin.
- Gərək, axtaram… – qadın ayağa durub, otaqdan çıxdı…
Beş dəqiqə sonra, üzəri qat kəsmiş qəzet qarşımda idi. Dərhal sondan üçüncü səhifəni açıb, elan köşəsinə baxmağa başladım.