n irəli gəlmirdi. Sadəcə mənim ehtimalıma görə, MirHəmid bu qarışıq oyunda əsas və mərhum obrazlardan hər ikisi ilə ünsiyyətdə olubsa, deməli görücünün bu məsələyə aidiyyatı olduğunu asanlıqla təxmin etmək olardı. Mənə sadəcə onun deyəcəkləri və daha çox göstərəcəyi reaksiyası önəmli idi. Odur ki, kişinin sualına artıq bir cavab verməyərək, cibimdəki şəkli çıxarıb, masanın üzərinə qoyaraq, əlimlə görücüyə tərəf sürüşdürdüm. MirHəmid şəkli əlinə alan vaxt, simasında heç bir dəyişiklik və ya onun ifşa olunmasına səbəb ola biləcək heç bir qeyri-adi davranış nəzərə çarpmadı.
- Gözəl qadındır… – görücü şəkli masanın üzərinə qoydu – Nəyisən?
- Dayısı oğlu… – deyə yalan danışmağa məcbur oldum – Bibim qızı xeyli vaxtdır itgin düşüb, heç bir xəbər də yoxdur. Mənə sadəcə onun sağ olub, olmaması haqda məlumat verin.
- Adı, soyadı?!
- Təhməzova Mahirə…
MirHəmid yanındakı qara rəngli örtüyü şəklin üzərinə sərdi və masanın üstündəki qurumuş əncir yarpağını örtüyün üzərinə qoyub, eynəyini çıxararaq, gözlərini yumdu. Bir qədər sonra isə, sol əlini yarpağa yaxınlaşdırıb, ona ehmalla toxundu. İki-üç dəqiqə davam edən bu prosesin ardından, görücü şəkli çıxarıb masanın üzərinə qoydu və otağa girdiyim vaxt mənə tərəf çevirdiyi güzgünü yenidən əvvəlki vəziyyətinə qaytardı.
- Eşidirəm. – şəkli yenidən cibimə qoydum – Nə gördünüz?
- Qaranlıq… Başqa heç nə…
- Bu nə deməkdir?
- Bu, elə o deməkdir… Gözünü yum, sən də qaranlıq görəcəksən…
- Axı, bizim gördüyümüz qaranlıqlarda fərq olmalıdır?!
- Doğrudur, amma mən hiss edirəm ki, sən mənim gördüyüm fərqli qaranlığın həqiqiliyinə inanan insan deyilsən.
- Niyə belə düşünürsünüz? Mən sizə inanmasaydım, qapınızı niyə döyürdüm?!
- Elə mən də bunu demək istəyirəm. Bura niyə gəlmisən?
- Bibim qızı yaşayır?
- Yaşayır. Buna əmin ola bilərsən… İndi isə, otaqdan çıx!
- Necə məsləhətdir… – ayağa qalxıb, əlimi cibimə saldım – Təsadüfə baxın ki, mənim də burada çox qalmaq niyyətim yox idi. Nə qədər borcum var?
- Çox…
- Nə qədər?
-