başqa nə lazımdır?
- Mahirənin öldüyü nə ilə təsdiqləndi? Adi bir əski parçası ilə? Axı, onun cəsədi hələ də aşkar olunmayıb.
- Demək istəyirsiniz o, sağdır? Bunu desəniz belə sizə inana bilmərəm…
- Bəs, sizin fikrinizcə, nəyə görə illər öncə bağlanmış cinayət işi yenidən araşdırılır?! – əlimi qapıdan çəkdim – Çox təəssüf ki, bizim əsas məsələ haqqında söhbətimiz baş tutmadı. Görürəm ki, ünsiyyətə girməməkdə qərarlısınız, amma mənim çox az vaxtım var. Bu işlə məşğul olmağı hələ bu gün öz üzərimə götürdüm və elə indicə Mahirənin sağ ola biləcəyi haqqında əsaslı dəlillərə rast gəldim. – qadın bu an, bayaqdan bərk-bərk tutduğu qapı dəstəyini buraxdı – Böyük ehtimalla Mahirə yaşayır, Zivər xanım. Vəfat etdiyi zənn edilən və zamanında ən yaxın qonşunuz olan qadın, yaşayır… O, ölməyib! Xudahafiz! – deyib, bu dəfə özüm qapını arxamca bərk örtdüm…
Uğurun bir addımlığında olarkən, sanki hadisələr yuxudakı kimi cərəyan etməyə başlayır. Əlini ona uzadırsan, lakin toxuna bilmirsən. Sən ona yaxınlaşdıqca, o, səndən daha da uzaqlaşır. Zivər xanımla baş tutmayan söhbətim də eyni ilə buna bənzəyirdi. Məsələ burasındadır ki, qadının söylədiklərində çox müəmmalı bir nüans vardı. "Zamanında mən Mahirəni xilas etməyə cəhd göstərdim, amma alınmadı.” Görəsən qadın nə bilir və o, Mahirəni necə xilas etməyə cəhd göstəribmiş?!
Beynimi qarışdıran bu suallar, evə gedərkən, yolboyu mənə rahatlıq vermədi. Hətta gecəni də demək olar ki, yatmaq asan olmadı. Zivər xanımın dedikləri, bəlkə də demədikləri bağlı düşüncə sandığının açarını oğurlamış, onun kobud davranışı isə, gözümün önündə sanki bir pərdə kimi asılaraq, qarşını görməyə imkan vermirdi. Lakin mən nədənsə, bir ucu uğura bağlanmış ipin digər ucunun nə vaxtsa ayağıma dolaşacağına qəlbən inanırdım və doğru cığırda olduğumu güman edirdim. Maneələr məni məhvetmə gücünə qadir olsalar belə, mən bu yolun sonuna çatmaqda qərarlı idim…
…Ertəsi gün adəti üzrə küt bir başağrısı ilə yuxudan oyandım. Murad hələ də yatırdı. Dünən baş verən