n hadisələri anama danışmaq istəsəm də, onu da evdə tapmadım. Hamam otağına keçib yuyunduqdan sonra, mətbəxə daxil oldum. "Kaş ki, anamın bizə göstərdiyi bu qayğının heç olmasa yarısını, gələcək həyat yoldaşımdan da görə biləydim” – deyə gülümsəyərək, süfrəsi hazırlanmış masanın arxasına keçdim. Yarım saat sonra ev telefonu ilə Səbuhigilin evinə zəng etsəm də, dostumun həyat yoldaşı Rəvanə, Səbuhinin evdə olmadığını dedi. Vaxt itirmədən kənd yoluna çıxdım və qarşıma çıxacaq ilk avtomobili gözləməyə başladım. Ağ rəngli "Jiquli” uzaqdan mənə doğru yaxınlaşanda, ilk öncə diqqətimi cəlb edəcək bir hal yaşanmadı və yaxınlaşan avtomobil düz qarşımda dayandı.
- Rəvanə dedi ki, zəng vurub məni axtarmısan. – mən maşına əyləşərkən, Səbuhi onu yenidən işə saldı – O, dəstəyi yerinə qoyan kimi, mən evə girdim. Dərhal sizin evə zəng elədim, amma cavab verən olmadı.
- Tənbəl Murad… – deyib gülümsədim – Tənbəllikdə məni keçib…
- Murad evdə idi?
- Hə, yatırdı… Yüz faiz telefon zəngini eşidib, amma qalxmayıb.
- Elə sən də onun tayısan. O qədər olub ki, dərsə gedəndə qapınızı döymüşəm, – Səbuhi mənə baxmadan danışırdı – amma Elmira xala deyib ki, "Oğlum tək get, Nicatı yuxudan qaldıra bilmədim.”
- Çox olub, hə? – gülərək dostuma baxdım.
- Çox… Həddindən artıq çox…
- Düz deyirsən… Bu, mənim ən pis xüsusiyyətim idi. Məni universitet dəyişdi.
- Dəyişdi? – Səbuhi qəhqəhə çəkdi – Necə? Bir anda möcüzə baş verdi?
- Yox, möcüzə niyə?! – çiynimi çəkdim – Məktəblə universitet bir deyil, axı… Universitet insandan daha çox məsuliyyət tələb edir. Məktəb təhsili də çox vacibdir, amma fərq az deyil.
- Hə, haqlısan. Biz hara gedirik? – Səbuhi qəfilfən söhbəti dəyişdi.
- T. kəndinə… – dostumun üzünə baxdım. Onun əhvalı dəyişmişdi. "Lənət şeytana, axı niyə mən onunla universitet haqda danışdım?!” – deyə özümü danladım.
Səbuhi atasını həyatının ən pis çağında itirmişdi. Əlləddin dayı vəfat edəndə, Səbuhi onuncu sinifdə oxuyurdu. Hər ikimiz atasız idik, amma mənim anam işləyirdi deyə,