ailəmizi saxlamağa və məni oxutmağa gücü çatırdı. Səbuhinin anası Xavər xala isə təhsilsiz qadın idi, həm də o zamanlar onun da səhhətində problemləri vardı. Ona görə də ailənin yükünü Səbuhi çəkməli olduğundan, təhsildən yayınmağa məcbur olmuşdu.
- Kişinin ali-təhsil alması o qədər də vacib deyil. – əlimi dostumun çiyninə qoydum – Kişi pul qazanmağı bacarmalıdı. Sənin kimi… Bilirəm, indi soruşacaqsan ki, bəs, əgər işləmək vacibdirsə, onda özün niyə işsizsən?! Mən tələsməyə bilərəm. Mənim bacım yoxdur, Səbuhi… Sən özün təhsil almadın, amma Ayşən bu gün universitetdə sənin köməkliyinlə oxuyur. Bunu hamımız bilirik… Qadının ali-təhsil alması daha vacibdir. Sən də bütün bunları bacın üçün etmisən. Fədakarlıq insandan daha çox güc tələb edir, nəinki şəxsi uğurun üçün çalışıb-vuruşmağın…
Səbuhi bircə dəfə çevrilib üzümə baxdı, amma heç nə demədi. Deyəsən sözlərimlə onu inandırıb, könlünü ala bilmişdim. Bəlkə o, özü də indiyədək bunun fərqinə varmamışdı, amma mənim dediklərimdə doğrudan da həqiqət vardı. Onun bacısı Ayşən üçün etdikləri danılmaz idi…
Yolboyu son günlər yaşadıqlarımı Səbuhiyə danışarkən, vaxtın necə gəlib keçdiyini hiss etmədim. Minarə xanımgilin mənzilinə çatanda, dostum məni gözləyəcəyini dedi. Elə mənim də istədiyim bu idi, çünki bu gün MirHəmidin yanına getməyi planlaşdırırdım. Amma ilk öncə Mahirənin ailəsi ilə əlaqə saxlamağa cəhd göstərməli idim.
- Dostunuz niyə evə gəlmədi? – Minarə xanım qonaq otağına keçərkən soruşdu – Axı, ayıbdır…
- Belə yaxşıdır… Mən özüm də burada çox qalmayacam. Bir azdan çıxıram. Siz zəhmət olmasa, Mahirənin fotoşəklini və telefon kitabçanızı mənə gətirin.
- Bu dəqiqə… – o, cəld şəkildə çevrildi – Kitabçanı verərəm, şəkli isə gərək axtaram…
Qadın evin telefon kitabçasını qarşıma qoyub, dəhlizə keçdi. Mən isə Mahirənin ata evinin nömrəsini asanlıqla tapdım. Mobil telefonumu çıxarıb, nömrəni yığmağa başladım, amma uzun müddət zəng getməsinə baxmayaraq, dəstəyin əks tərəfindən səs gəlmədi. Cəld şəkildə dəftərçəni