i yenidən vərəqləməyə başladım. Məqsədim oxşar bir telefon nömrəsi tapmaq idi. Az keçmədi ki, istəyimə çatdım. "Sənubər” adı qarşısında yazılan nömrə, Mahirənin ata evinin nömrəsindən son iki rəqəmi ilə fərqlənirdi. "Hər halda qonşu evdir” – deyə düşünərək, nömrəyə zəng etdim.
- Alo… – incəsəsli bir qız ehtiyatla cavab verdi – Eşidirəm…
- Alo, salam. – qalın səs tonu ilə dedim – Bağışlayın, sizi rayon "ATS”-indən narahat edirik.
- Buyurun…
- Xanım, "Telefon qovşağı”nda qeydiyyat siyahısının yenilənməsi ilə əlaqədar olaraq, abonentlərin ünvanını yenidən yaddaşa salırıq. Zəhmət olmazsa, ünvanınızı dəqiqliklə söyləyərdiniz.
- Bir dəqiqə… – qız dəstəyi kiməsə ötürdü və elə həmin an, əks tərəfdən dolğun yaşlı bir qadın səsi eşidildi.
- Buyurun, nə lazımdır?
Mən az öncəki yalanımı bir daha təkrarlayası oldum və otağa daxil olan Minarə xanımın artıq səs çıxarmamasını bildirərək, barmağımı dodaqlarıma söykədim. Dəstəyin o başından eşitdiklərimi bloknotuma qeyd edəndə, gözucu Minarə xanıma baxdım. Qadın təəccüblə gözlərini mənə zilləmişdi.
- O, kim idi? – telefon danışığımı bitirərkən, qadın əlindəki şəkli qarşıma qoydu – Siz nə danışırdınız?
- Yalan… – gülümsəyərək, Mahirənin şəklini götürüb, cibimə qoydum – Mən getməliyəm. Lazım olsa, buraya qayıdacam. Çalışın, evdə olun…
Qadın sadəcə başını tərpətdi və mən evdən çıxdım. Səbuhi "Jiquli”ni yolun kənarına vermişdi. Yaxınlaşıb maşının qapısını açarkən, dostum birdən dik atıldı.
- Ohoo… Mənə lağ edənə bax… – gülərək dedim – Bu nə vaxtın yatmağıdı?
- Gecə heç gözümü də yuma bilməmişəm… – Səbuhi başını silkələdi – Sən gedəndən sonra, dincəlmək üçün gözlərimi yumdum. Qəfildən yuxuya getmişəm.
- Əgər yorğunsansa, qayıt evə. Mən başqa maşın tapa bilərəm…
- Ehtiyac yoxdur… Əsas gözümü aldatmaq idi, ona da vaxt tapdım. – dostum mühərriki işə salıb, üzümə baxdı – Evə gedirik?
- Yox, S. kəndinə…
MirHəmidin daxması və evin qorxunc aurası onun özünün davranış və zəhmli siması ilə müqayisədə daha çox vahiməli görünürdü.