dəqiq yadımdadır. Əhatəmdə dolanan yorğunluq, yuxunu əynimə paltar kimi geydirirdi. Nə isə düşünməyin belə əhəmiyyəti qalmamışdı. Amma otağın sakit qaranlığında, anladığım və qəbul etdiyim bir həqiqət var idi: Sabah hər şeyə son qoyulacaqdı…
Elə həmin sabah, anamın səsi ilə evimizə doldu.
- Burada niyə yatmısan? – məni oyatdıqdan sonra, yanımdakı qoltuqda əyləşdi – Gecə gec gəldin?
- Hə… Siz yatırdınız. – üzərimdəki örtüyü kənara atdım – Oyatmaq istəmədim.
- Kaş, oyadaydın, süfrəni sənə özüm açardım. Mətbəxi yaman günə salmısan. – anam gülümsədi – Qalx ayağa. Səbuhi gəlib. Həyətdə səni gözləyir. Deyir gecə zəng vurub demisən ki, səhər saat onda bizdə ol.
Səbuhiyə zəng etdiyimi xatırladım, amma onunla nə haqqında danışdığımı, yaddaşımla köhnə sandıq kimi davransam da, xatırlaya bilmədim. Anam "Bakı yalanımı” sakitliklə qəbul etsə də, nədənsə doğum günü haqqında bir kəlmə belə soruşmadı. Odur ki, yuyunduqdan sonra, bir stəkan da çay içib, olanları anama danışmağa macal tapmadan, evdən çıxdım.
Səbuhi gecə baş tutmuş dialoqumuzu mənə danışanda, gülməkdən özümü saxlaya bilmirdim.
- Hələ telefonu qapatmamışdan əvvəl dedin ki, – dostum gülərək üzümə baxdı – dedin ki, Səbuhi, Mahirəni tapmışam. Səhər vaxtında bizə gəlsən, səni onunla tanış edəcəm.
Bu sözüm yadıma düşdü və ürəkdən güldüm. Hətta dostum belə yalan danışdığımı anlamışdı. Səbuhi Minarəxanımgilin mənzilinə qədər deyib-güldü və sanki xəbərsiz şəkildə bu gün üzərimdə olan ağır stress yükünün bir hissəsini öz çiyinlərinə götürdü.
Minarə xanım bizi həyətdə qarşılayanda, dostum bu dəfə də maşında gözləyəcəyini dedi və biz evə daxil olduq. Qadın hər zaman göründüyü kimi deyildi. Masaya çay gətirərkən belə, əlinin titrədiyi aşkar şəkildə nəzərə çarpırdı. Təbii ki, bu yaşantılardan sonra belə bir gündə insanın daxili həyəcanını gizlətməyi bacarması, ondan çox nadir hallarda təsadüf edilən böyük bir iradə, eyni zamanda da daxili sarsılmaz bir güc tələb edir.
- Bir qədər fikirli görünürsünüz. – qadın