n qarşımdakı divanda əyləşdi – Bakıya getməyinizin bir xeyiri oldu?
- Hələ ki, yox… – deyib, sanki birdən ayıldım – Siz dünən bizə gəlmişdiniz?
- Gəlmişdim. Nədir ki?
- Mənim Bakıda olduğum haqda anama nə isə dediniz?
- Hə, mən ona hər şeyi danışdım və sizin saat neçədə yola düşdüyünüzü soruşdum. Nə olub ki?
Bu an, yola verdiyim kiçik səhv özümə gülünc göründü. Mən, Bakıya getməyimin əsl səbəbini anama söyləməyəcəyimi, Minarə xanıma deməyi unutmuşdum. İndi başa düşürdüm ki, Elmira xanım nəyə görə səhər mənimlə bu haqda danışmağı lazım bilməmişdi.
- Bəs, anam sizə nə cavab verdi? – gülümsəyərək, qadından soruşdum.
- Sadəcə yola düşdüyünüz saatı söylədi. Yoxsa siz ananıza həqiqəti deməmişdiniz? Çünki mən ona sual verəndə, bir qədər təəccübləndiyini hiss etdim.
- Nə isə, gəlin bu söhbəti unudaq.
- Əgər hansısa yalanınızın üstünün açılmasına səbəb olmuşamsa, məni bağışlayın.
Qadın məndən üzr istəyib, çayları dəyişmək istədiyini deyərək, fincanları masadan götürdü.
- Mənim elə də vaxtım yoxdur. – deyə ayağa qalxdım – Birinci həyat yoldaşınız Faiqi necə görə bilərəm?
- Faiqi? – qadın təəccübləndi – Onunla nə işiniz var ki?
- Bu haqda sonra danışarıq… O harada yaşayır? Mən onunla mütləq görüşməliyəm.
- O, V. kəndində yaşayır, ancaq bilmirəm indi oradadırmı?!
- Bunu öyrənə bilərsiniz?
- O vaxt mən qonşuluqda yaşayan Təhminə adlı bir qadınla rəfiqə idim. – Minarə xanım telefon aparatına yaxınlaşıb, dəftərçəni əlinə aldı – Onun telefon nömrəsi məndə var. Zəng vurub soruşaram.
Qadın axtardığı nömrəni dəftərçədə asanlıqla tapdı və telefonun çarxını fırlatmağa başladı. Ancaq belə göründü ki, əks tərəf zəngə cavab vermədi. Minarə xanım bir daha cəhd etdi və bu dəfə qarşı tərəf dəstəyi qaldırdı.
- Alo, salam… – qadın cəld cavab verdi – Bağışlayın, Təhminəgildəndir?… Təhminəni olar?… Yoxdur?… Rəfiqəsi Minarə idi… Hə, hə, mənəm… Danışan Ülkərdi, yoxsa Yasəmən?… Ülkər, necəsən qızım?… Çox sağ ol, mən yaxşıyam… Dərslərin necədi?… Təki yaxşı olsun… Anan nə vaxt