ə xanım sanki çıxış yolunun nə olduğunu bilirdi – Bəlkə, həyətə girək?
- Necə? – maraqla soruşdum.
Qadın, darvazanın sol hissəsinə yaxınlaşıb, əlini çərçivə ilə divarın arasında qalan kiçik boşluğa salaraq, oradan ağ rəngli bir ip çıxarıb, onu dartdı. İçəridən qapının cəftəsi də, elə həmin an açıldı.
- Faiq bunu mənə görə etmişdi. – Minarə xanım həyətə daxil olarkən dedi – O, adətən işdən gec gələrdi. Mən gecə vaxtı həyətə çıxmayım deyə, evə gələndə qapını özü açardı.
Həyətdə qəribə bir səssizlik var idi. Böyük həyətin sonundakı mənzilin arxa sağ küncündə də, bir yarıtikili görünürdü. Minarə xanım yenidən avtomobilə qayıtmaq istəsə də, ev qapısının arxasından da cavab gəlmədiyini görüb, yenidən qayıtdı. Qadının razılığı ilə dəstəyi burdum. Qapı açıq idi. İki-üç dəfə Faiqi səslədim, amma cavab gəlmədi.
- Darvazanın az öncə siz açdığınız cəftəsini, çöldən bağlamaq da olurmu? – Minarə xanımdan sakit səslə soruşdum.
- Təbii ki, yox. – o, əminliklə cavab verdi.
- Demək, evdə kimsə var. – içəri daxil oldum – Bu dəqiqdir. Bəlkə bir hadisə baş verib?!
Otaqları ehtiyatla gəzdim, hamam otağına, çarpayıların əks tərəflərinə qədər baxdım. Bu an, "Görəsən, elə dəhlizdəcə ev sahibi ilə rastlaşsam, nə deyəcəyəm?!” – deyə, beynimdən məni həyacanlandıran bir fikir keçdi, lakin mənzilin kimsəsiz olduğu öz təsdiqini tapdı.
- Heç kim yoxdur… – evdən çıxaraq, qapını arxamca bağladım – Çox maraqlıdır. Evdə mütləq kimsə olmalı idi.
- Bir dəqiqə… – qadın bir neçə an üzümə baxandan sonra qəfildən dedi – Yəqin ki, o…
Minarə xanım sözünü tamamlamadan, evin sağ hissəsinə keçərək onun arxasına tərəf sürətlə addımlamağa başladı. Mən isə qadının ardınca gedirdim. O, evin arxasındakı yarıtikilinin taxta qapısını açıb, içəri keçəndə, mən hələ oraya tam yaxınlaşa bilməmişdim. Həyətdəki ölüm sükutu ayaq səslərimi belə eşitməyimə imkan verirdi. Elə bil ağaclardakı quşlar da bir neçə saniyəlik susmuş, səssizlik özü isə, az sonra nə isə dəhşətli bir səda eşidəcəyini duyub, qulaqlarını