qısqanclıq hissi, həmin duyğu sahibini istənilən cinayətə sürükləməyə qadirdir. Ancaq, yenə də ortada, bu faktı da inkar edə biləcək bir nüans var. Nəriman Minarə xanımla ailə qurandan dərhal sonra, artıq həyətdən gələn bəzi səsləri eşitmişdi. Mahirənin sifarişçi olduğunu zənn etsək, qadının bu qısa vaxtda Faiqlə və ya başqa biri ilə kontakta girməsi isə o qədər də inandırıcı deyil. Demək, qatil olmasa belə, Nərimanı qorxudan şəxs, elə Mahirənin özü olub. Bu, artıq dəqiqdir… İndi isə qatilin kim olduğunu araşdırmaq lazımdır, lakin belə görünür ki, bu məsələyə nöqtə qoymağa imkan verməyəcək vergüllər həddindən artıq çoxdur. Sanki hamı günahkardır və eyni zamanda da heç kimi təqsirləndirmək mümkün deyil. Elə bil hər kəsin bu labirintdən çıxa biləcək məchul bir yolu var və mən bu çıxışlardan xəbərsizəm. Hər nə olursa olsun, bu cavabsız suallar mənim qarşımda sədd olma gücünə malik deyillər və mən həvəsimi yaşadaraq, onların hər birinə cavab tapmaq iqtidarındayam. Odur ki, ani bir şübhədən belə yan keçmək olmaz. Bəzən gözümüzün qarşısında olanı, çevrilib arxada axtardığımızdan, bu zaman istəyimizə də üz çevirmiş oluruq. Bu dəfə isə, adi bir səhv, ehtiyatsızlıq və ya düşüncəsizlik sonradan birləşərək böyük bir peşimançılığa çevrilə bilər. Ona görə də, kəndə qayıdan kimi ilk işim Faiqlə görüşmək olacaq…
Beynimi əsir alan və biri-birini təkzib edən bu düşüncələr məni, saatların necə keçdiyinin fərqinə vardırmadı. Axşam artıq Bakıda idim. Qısa zaman ərzində, Mahirənin ata evinin ünvanını asanlıqla tapdım. Qarşıma ilk çıxan orta yaşlı bir kişidən Pənah kişinin harada yaşadığını soruşdum, o isə bir qədər tərəddüdlə mənə ünvanı söylədi. Hər şeyi doğru təxmin etmişdim. Mahirənin ata evi məhz bu küçədə yerləşirdi. Tünd göy rəngli darvazaya yaxınlaşıb, qapını döyməyə başladım, amma cavab verən olmadı. Elə bu vaxt arxamda bir kişi səsi eşitdim.
- Sizə kim lazımdır?
Çevrilib baxdım. Qarşımda əlli-əlli beş yaşlı bir şəxs dayanmışdı. İlk öncə nə cavab verəcəyimi bilmədim, çünki