münasib yer deyil.
- Bilirəm, – qız narahat oldu – amma inciməyin. Sizi evə dəvət edə bilmərəm.
- Anladım. Yəqin təksiniz.
- Bəli…
- Təəssüf… Çox istərdim ki, ananızla danışım.
- Onda sabah gəlin. Anam evdə olacaq.
- Mənim çox az vaxtım var. Bu gün qayıtmalıyam.
- Əslində mən də sizə kömək edə bilərəm. – o, sevincək halda ilk dəfə qapını üzümə tam şəkildə açdı – Bu küçənin sağ tərəfindən avtomobil yoluna tərəf gedin, qarşınıza yanacaqdoldur­ma məntəqəsi çıxacaq. Onun yanında gözləyin, mən də gəlirəm.
Qız bunu söyləyib, qapını örtdü. Mən isə üzümü çevirərkən, onun qaçaraq evə girməsini aydınca eşitdim. Yanacaqdoldurma məntəqəsi həmin ünvandan on beş dəqiqəlik məsafədə idi. Yarım saat vaxt itirdikdən sonra, nəhayət, qızın əks tərəfdəki aptekin qarşısından məni əl işarəsi ilə çağırdığını gördüb, ona tərəf getdim.
- Qonşumuz da mənimlə gəlirdi deyə, sizə yaxınlaşa bilmədim… – qız gülümsəyərək saçını çiyninə atdı – Biz məntəqənin arxa tərəfindən keçdik. Ona görə, bizi görmədiniz. Qonşumuzu yola salana qədər də, dayanacaqda vaxt itirdim. Çox gözlətmədim ki?
- Yox, narahat olmayın…
Qızın mənə dedikləri, sadəcə gecikməsinə səbəb olaraq söylədiyi adi yalanlardan idi, çünki mən onun simasına baxarkən hər şeyi anlamışdım. O, üz-gözünü bəzəmək üçün o qədər də az vaxt sərf etməmişdi…
- Buralar çox gözəldir… – yaxınlıqdakı parkın girəcəyində dedim – Deyəsən, görüş təyin etməkdə təcrübəniz az deyil?!
- Mən sizlə görüş təyin etmədim. – o, bir qədər incidi – Sadəcə köməyə ehtiyacınız olduğunu gördüm. İstəsəniz gedə də bilərəm. Nə mən sizi tanıyıram, nə də siz məni…
- Yox, getmək lazım deyil. Adınız nədir?
- Ləman.
- Artıq, mən sizi tanıyıram. – gülümsəyərək skamyada əyləşdim – Mənim də adım Nicatdır. Gəlin, əyləşin…
- Doğrudan, siz bizim ailəni hardan tanıyırsız? – qız yanımda oturdu – Anamı, ünvanımızı…?
- Bu gün səhər sizə "Telefon qovşağı”ndan zəng edib, ünvan istəmişdilər?
- Anladım… – Ləman gülərək, özünü skamyanın söykənəcəyinə atdı – Axı, bu cür vacib