b məsələlərdə sizin digər qurumların yardımından istifadə etmək hüququnuz var. Ya da yəqin ki, "ATS”də tanışınız işləyir. Düzdür?
- Xeyr, – gülümsəyərək mobil telefonumu çıxardım – özüm zəng etmişdim. Bağışlayın, amma yalan danışmağa məcbur idim.
- Niyə ki?
- Birbaşa ünvan istəyə, ya da telefondaca Mahirədən bəhs edə bilməzdim. Bəlkə siz mənə qarşı gəlib, ünvan verməkdən imtina edəcəkdiniz?!
- O da düzdür, – qız qollarını sinəsində çarpazladı – amma onu deyim ki, heç də yaxşı iş görməmisiniz.
- Bilirəm…
Ləman etiraf edəcəyəmi gözləmədiyindən, bir anda çevrilib mənə baxdı. Onun çox gözəl və düzgün üz cizgiləri vardı. Doğrusu, bayaqdan ona heç fikir verməmişdim. Məsumluq onun badamı gözlərindən sanki yaş kimi axırdı. Dairəvi simasında da çox nadir hallarda rastlanan bir incəlik var idi. Qara, uzun saçları isə, üzünü gizlətmirdi. Xeyr bu, kosmetik vasitələrin əldə etmiş olduğu uğur yox, təbii gözəlliyə etdiyi kiçik bir yardımın məcmusundan başqa bir şey deyildi…
- Hava da qaralır. Nə soruşacaqdınızsa, tez soruşun! – qız qəfildən üzünü çevirdi, ancaq onun birüzə verməyə cəhd etdiyi bu narahatlıq, çox süni alındı…
- Mən ona bacı deyirdim… – Ləmanın səsi titrəyirdi – Anam da onu çox sevərdi…
- Mahirənin öldüyünə inanırsınız? – bu sualım axşamın sükutlu qaranlığında kifayət qədər vahiməli səsləndi – Sadəcə fikrinizi deyin…
- Təbii ki… Mən eşitmişdim ki, meşədə onun meyitinin bir hissəsini tapıblar.
- Paltarının bir hissəsini… Meyiti hələ də tapılmayıb.
- Doğrudan? – qız təəccübləndi – Ola bilər. Mənə o vaxt kimsə elə demişdi.
- Kim?
- Dəqiq yadımda deyil, amma elə bir şey eşitmişdim. Hər halda anam demiş olar.
- Ananızla onun münasibəti necə idi? Çox yaxın idilər?
- O qədər də yox… Anam daha çox rəhmətlik Gülgəz xala ilə yaxın idi, amma Mahirə də elə həmişə onun yanında olardı. – Ləman sanki çətinliklə yaddaşını vərəqləyirdi – Pənah dayı öləndən sonra bu ailə sözün əsl mənasında başını itirdi. Çox çətinliklə dolanırdılar. Elə vaxtlar olurdu ki, evlərində