baxdım. Minarə xanım artıq, həyətdə deyildi. Avtomobilə əyləşəndə, Səbuhi hər şeyi anlayıbmış kimi nə baş verdiyini soruşmadan mühərriki işə saldı, amma mən əlimi sükana qoyub, deyəcəklərimi bitirmədən maşını yerindən tərpətməməsini istədim.
- Alınmadı, qardaş… – məyus halda dedim – Alınmadı! Əlimdən gələni etdim, amma vaxt azlığı imkan vermədi. Axı, nəyə görə ilk oyunumdaca məğlub olmalı idim?! Mən hər şeyi doğru etdim, lazım ola biləcək şəxslərlə görüşdüm, amma ipucu əlimə keçmədi. Bəlkə də keçdi, sadəcə təcrübəsizliyim gözlərimi bağladı. İnanırsan, o qədər əmin idim ki… Meşədə o sığınacağı tapanda, MirHəmidlə tanış olanda, Bakıya yola düşəndə… Ancaq alınmadı. Mən köməksiz bir qadını qoruya bilmədim. Çünki gücsüzəm. Çox gücsüzəm…
- Belə danışma… – Səbuhi əlini çiynimə qoydu – Elə əsas mən şahidəm ki, sən uğur qazanmaq üçün nələr etdin. Sadəcə, özün dediyin kimi vaxt çatmadı.
- Bu işi yenə davam etdirə bilərəm, amma Minarə xanıma söz vermişdim. Bu gün yekun nəticənin nə olduğunu deyəcəkdim. Elə mənə də ən çox təsir edən budur. Sözümü tuta bilmədim… – deyib, əlimi sükandan çəkdim – Nə isə, qardaş… Sür, gedək… Alınmadı!
- O qadın kimdir? – Səbuhi başı ilə işarə etdi.
- Kim? – çevrilib baxdım – Nədir ki?
- Bayaqdan bizə baxır…
- Minarə xanımgilin qonşusudur…
- Tanıyırsan?
- Hə, onunla da söhbət etmək istəmişdim, amma razı olmamışdı.
- O, bizə niyə elə baxır? – dostum maraqlandı – Bəlkə sənə deyəcəyi var?
Səbuhiyə cavab vermədən, maşından düşdüm. Zivər xala çöl qapısının kandarında dayanıb, gözlərini mənə zilləmişdi. Asta addımlarla qadına doğru yaxınlaşdım.
- Salam, Zivər xala… – acıqlı səs tonu ilə dedim – Necəsiniz?
Qadın nədənsə, üzbəüz gəldiyimizdən bəri mənə tərəf baxmırdı.
- Bilirəm, mənimlə danışmaq istəmirsiniz. – özümü sığortaladım – Sadəcə dostum, bayaqdan bizə baxdığınızı dedi. Fikirləşdim ki, bəlkə mənə demək istədiyiniz bir söz var…
Zivər xala üzümə baxdı, bir qədər gözlədi, dinmədi və elə bil bir anda istəyindən vaz keçdi. Sanki o,