, tərəddüd içərisində nə isə demək istəyirdi, lakin bacarmırdı. Qadın bir daha mənə baxdı, sonra yenə üzünü çevirdi. Nəhayət, üçüncü cəhddə mən onun simasında müəyyən qədər qətilik olduğunu hiss etdim.
- O, əxlaqsız qadın deyildi… – Zivər xala qəfildən asta səslə dedi…
- Kim? – qaşlarımı çatıb, eyni səs tonu ilə soruşdum.
- Gəl içəri, oğlum…
Həyətə daxil olarkən, keçən gün onun məni buradan necə qovduğu gözümün önünə gəldi. Kiçik qız yenə həyətdə idi və bu dəfə qumla oynayırdı. Deyəsən, palçıqdan gəlincik düzəldirdi, amma məni görən kimi bir anda ayağa qalxıb, çirkli əllərini donunun ətəyinə sildi. Qadın isə, ilk görüşümüzdə etdiyi kimi, bu dəfə də evin kənarındakı plastik stullardan ikisini götürüb, mənə tərəf addımladı. Yaxınlaşıb, onların hər ikisini qadının əlindən aldım və Zivər xalanın istəyi ilə stulları tut ağacının altına qoydum.
- O gün deyəsən, çox xətrinə dəydim… – qarşımda əyləşən kimi, qadın günahını boynuna aldı – Yaşlanmışam, ay oğul… Elə bil, uşaq kimi olmuşam. Adi şeylər belə elə həmin an, məni hövsələdən çıxarır, fikrimi doğru şəkildə çatdırmağı bacarmıram. Hərdən mənə elə gəlir ki, bu balaca qız, – deyib, nəvəsinə işarə etdi – düzgün qərar verməkdə, məndən daha bacarıqlıdır. Ona görə də, əgər səninlə çox kobud davranmışdımsa, məni bağışla, oğlum…
- Üzr istəmək lazım deyil. – qadın bu dəfə gözümə çox nurlu görünürdü – Həm də siz məndən böyüksünüz. Səhv etsəniz belə, üzr istəməyin.
- Mahirə yaşayır? – Zivər xala qəfildən pıçıldadı.
- Bilmirəm. – eyni tərzdə cavab verdim – Daha doğrusu, öyrənməyə imkan olmadı. Yardım etmək iqtidarında olan insanlar, nədənsə boyun qaçırdılar.
- Bilirəm, məni nəzərdə tutursan, – həmsöhbətim, nə demək istədiyimi anladı – amma inan ki, sən gedəndən, mənim gözümə yuxu getmir. Sənin sonuncu sözlərini yadımdan çıxara bilmirəm. Mənə dedin ki, "…Ən yaxın qonşunuza növbəti dəfə olsa belə yardım etmək istəmirsiniz.” – o, dərindən ah çəkib, bir neçə saniyə susdu – Əslində mən heç birinci dəfə də ona yardım edə