, – həmsöhbətimi qabaqladım – Mahirə Nərimanı başqa birisi ilə aldadırmış…
- Hə, – Zivər xala ehtiyatla dedi – evlərindəki söz-söhbətin, dava-dalaşın səbəbi bu idi.
- Anladım. – deyib, bir az ara verdim – Bəs, niyə siz Nərimana haqq qazandırırdınız? Axı, Mahirəni doğma qızınızdan da çox istədiyinizi söylədiniz? Əslində siz ona inanmalı idiniz…
- İnanırdım, ay oğul… Elə bu günə kimi susmağımın səbəbi də budur. Mahirə ağlayaraq mənə demişdi ki, Nərimanı aldatmır. Mən ona inanmışdım.
- Bəs axı, indicə dediniz ki, Nərimanda da haqq var idi. Mən bunu soruşuram. Bunun səbəbi nədir?
- Bəzən, çox sevdiyimiz insanın sahvlərinə göz yumuruq. – Zivər xala yenə də sualıma cavab vermədi – O insanı qüsursuz hesab edirik və bununla da ancaq özümüzü aldadırıq. Hələ elə vaxt olur ki, gözlə gördüyümüzə belə inanmaq istəmirik.
- Bir dəqiqə… – məsələnin nə yerdə olduğunu anladım – Bu hadisədən kimlərin xəbəri vardı?
- Nəriman və mən, – Zivər xala darhal cavab verdi – amma Nəriman sadəcə şübhələnirdi. Mən isə…
- Siz isə hər şeyi öz gözlərinizlə görmüşdünüz, elədir?
Qadın məndən belə bir sual gözləmədiyindən, susaraq, sadəcə günahkarmış kimi üzümə baxdı. Hadisələrin bu cür inkişaf edəcəyi, məni çox təəccübləndirmişdi və mən artıq, heç kimin bilmədiyi gizli bir gerçəkdən agah olmuşdum. Bu fakt, eyni zamanda çözüm nöqtəsi də ola bilərdi, lakin hələ ki, qərar vermək çox tez idi.
- İnsan çiy süd əmib, oğul… – Zivər xala bir neçə dəqiqəlik sükutu pozdu – Mahirəyə inansam da, bir gün onu izlədim, ancaq heç bir şey gözümə dəymədi. Qızın doğrudan da günahsız olduğunu görəndə, özümü çox danladım, amma həmin gecə… – qadın əlləri ilə üzünü örtdü – Gecə təsadüfən həyətə çıxdım. Saat on ikini keçmişdi. Asqıdakı paltarları götürəcəkdim. Orada dayanmışdım… – o, əli ilə işarə etdi – Həmin yerdən, Nərimangilin evinin həndəvərini asanlıqla görmək olur. Elə bu vaxt evlərinin arxasında qaraltı gördüm və həyətimizin o biri tərəfinə keçdim. O vaxt orada hasara söykənmiş nərdivanımız var idi. Hər