şeyi daha da rahat görmək istədim. Getdim, ehtiyatla nərdivana çıxdım, baxdım…
- Və hər şeyi gördünüz…
- Hə, gördüm. Amma kaş ki, heç baxmayaydım, kaş ki, görməz olaydım… – Zivər xala təəssüfünü gizlədə bilmədi və özündə güc toplayaraq asta səslə pıçıldadı – Mahirə evin arxasında bir nəfərlə söhbət edirdi…
Bu xəbərlə ölmüş ümidlərimə sanki yeni bir nəfəs gəldi, çünki həmsöhbətim məni, bu oyunda iştirak edən, real mövcudluğu heç kəsə bəlli olmayan bir nəfərin varlığından agah etmişdi. Zivər xalanın o gecə həmin şəxsi üzdən görə bilməsi isə, bəlkə də bu bağlı qıfıla açar ola biləcək yeganə fakt idi.
- Sonralar həmin şəxsi kəndinizdə gördünüzmü? – həmin gecə baş verənləri sonuna qədər dinlədikdən sonra, maraqla soruşdum.
- Hə, gördüm. – qadın məni daha da sevindirdi – Nəriman elə fikirləşirdi ki, Mahirə o görüşdüyü insanla qaçıb. Doğrusu, mən də əvvəllər o fikirdə idim, amma bir gün o oğlanı kənddə gördüm.
- Harada? Necə?
- Bəhram kişinin həyətində… – Zivər xala əminliklə dedi – Mən Bəhramın dükanına getmişdim. O oğlanı görən kimi tanıdım. Fəhlə idi… Hətta bir gün onunla söhbət də etdim.
- Nə danışdınız?
- O, üç gün Bəhramın evini təmir etdi. Mən də, bilərəkdən hər gün dükana gedirdim. Axırda yanıma çağırdım. Ümumi işindən danışdıq. Guya mən də evimi təmir etdirmək istəyirdim. Axı o, mənim onu tanıdığımı bilmirdi. Gəldi yanıma, söhbət etdik. Kəkələyərək danışdığından, onu elə də yaxşı başa düşmək olmurdu, amma adının Ruslan olduğunu öyrəndim. Çox yaraşıqlı oğlan idi.
- Daha sonra o oğlanı yenə gördünüzmü?
- Yox, heç görmədim. – Zivər xala əlini saçına çəkdi – Bəlkə də bütün bunları sənə danışmaqla səhv etdim. O vaxt Mahirənin öldüyünü eşidəndən sonra, söz vermişdim ki, bu sirri özümlə məzara aparacam. Ancaq sən, Mahirənin sağ olma ehtimalından danışdın. Mən də məcbur qaldım. Həm də, özümün də rahat olmağım üçün, bu məsələyə aydınlıq gətirilməsini istədim. Mən o qızı şərləmirəm, amma əgər yenə də doğru addım atmadımsa, Allah yəqin ki, günahımdan