n keçər…
Zivər xaladan növbəti ünvanı alaraq, cəld şəkildə Səbuhinin maşınına qayıtdım və biz Bəhram kişinin mənzilinə yollandıq. Ev sahibi, bizi elə həyətdəki dükanındaca qarşıladı. İlk öncə müştəri olduğumuzu zənn etsə də, kimliyimizi öyrəndikdən sonra bizi evinə dəvət etdi, amma mən suallarımı kişiyə elə ayaqüstü ünvanladım. Bəhram kişi çox ünsiyyətcil insan idi. Odur ki, suallarımın hər birinə qısa-konkret cavab verərək, bir neçə il öncə həyətində fəhlə kimi çalışan Ruslanı da dərhal tanıdı və hətta onun kənddən bir qədər kənarda kirayə mənzildə yaşadığını da dedi. Sevincimdən özümə yer tapa bilməsəm də, nədənsə içimdə qəribə bir hiss də var idi. Mənə elə gəlirdi ki, biz Ruslanla görüşə bilməyəcəyik, çünki Zivər xala da, Nəriman da Mahirənin o oğlanla qaçdığını iddia etmişdi.
Ruslanın yaşadığı ünvanda bizi, ev sahibi olan, Xuraman adlı yaşlı bir qadın qarşıladı və mən dərhal gəliş məqsədimizi ona söylədim. Doğrudan da hisslərimdə yanılmadım və biz Ruslanla görüşə bilmədik. Avtomobilə əyləşərək, Səbuhidən kəndin meşəsinə doğru getməyimizi istədim və yolüstü Bəhram kişinin dükanından fənər aldım. Deyəsən, artıq məsələnin nə yerdə olduğunu anlamışdım.
Meşədə iki saata yaxın vaxt itirdim və Səbuhi ilə birlikdə həmin sığınacağı keçən dəfəkinə nisbətən daha tez tapdım. Dostum gördüklərinə inana bilməsə də, bu haqda heç kimə bir kəlmə belə söyləməyəcəyinə söz verdi. Sığınacaqda axtardığımı tapıb, sübut olaraq cibimə qoyarkən, ilk dəfə burada qazana bilmədiyim bu uğuru təcrübəsizliyimin deyil, meşənin qaranlığının adına yazdım və biz oradan uzaqlaşdıq. Kəndə çatanda artıq, saat axşam on birin yarısını göstərirdi. Səbuhini kəndimizə yola salaraq, vaxt itirmədən Minarə xanımgilin mənzilinə üz tutdum.
- Xeyir olsun, İnşallah… – qadın məni görcək təəccübləndi – Niyə gəlmisiniz?
- Mən həyətinizə baxmalıyam…
- Anlamadım. – Minarə xanım evdən çıxıb, qapını örtdü – Necə yəni? Niyə baxmalısınız?
- İndi deyə bilmərəm. – fənəri cibimdən çıxardım – Siz sadəcə mənə icazə