verin.
- O nə sözdür?! – qadın bir qədər tərəddüdlü idi – Buyurun… Amma siz niyə təzədən qayıtdığınızı demədiniz?! Axı, nə baş verdi?
Mən qadının sualını cavablandırmadan, evin arxasına keçdim və fənərin işığını yerə salaraq, həyətin müxtəlif hissələrinə baxmağa başladım, amma gözümə diqqətimi cəlb edə biləcək bir nəsnə görünmədi. Qaranlıqda bağın sıx ağacları axtarışıma mane olsa da, hər qarışa diqqət yetirməyi bacardım və bağdakı kol-kos belə, işimi tam olaraq əngəlləyə bilmədi. Ancaq mən nədənsə istiqamətimdə yanıldığımı dərk edirdim. Sanki aradığım izi doğru koordinatlarda axtarmadığım mənə məlum idi, lakin yenə də kürəyimi yerə vurmaq istəmirdim. Zirzəmiyə enəndə, gözlərimi onun qapısındakı qıfıl qarşıladı. Bu an nədənsə, bu evə ilk gəlişimdə darvazada gördüyüm qıfılı xatırladım və yenidən ona nəzər yetirmək üçün darvazaya sarı gedib, sonra yenidən geriyə qayıtdım. Zirzəminin paslı qıfılını açmaq istəsəm də, Minarə xanım açarın olmadığını dedi və mənim istəyimlə, qadın dəmirkəsən mişarı mənə gətirdi. Qaranlıqda qıfılı kəsmək o qədər də asan olmadı, amma mən yenə də iyirmi-iyirmi beş dəqiqə sonra zirzəmiyə enməyə müvəffəq oldum…
Minarə xanım təzyiqi aşağı düşdüyündən, özünü yaxşı hiss etmirdi. Qadının başı bərk ağrıyırdı. Hamam otağında bulaşmış əllərimi yuduqdan sonra, onunla mətbəxdə qarşılaşdım. O, əlindəki çay süfrəsi üçün hazırladığı məcməyini qonaq otağına aparmaq istəyirdi. Lalə artıq yatmışdı.
- Bu da son… – Minarə xanım masanın arxasında əyləşdi – Hər şey bitdi, eləmi?
- Dəqiq demək olmur. – həmsöhbətimi ümidləndirmədim – Olanları sabah sizə ətraflı şəkildə danışacam.
- Necə? – qadın maraqla soruşdu – Siz məsələni həll etmisiniz?
- Bəli, mən artıq, qatilin kim olduğunu bilirəm.
- Kimdir? – Minarə xanım həyəcanla soruşdu – Xahiş edirəm, indi deyin.
- İsrar etməyin! Deyə bilmərəm…
- Xahiş edirəm, Nicat bəy… – qadın ağlamsındı – Sadəcə adını deyin, kifayətdir.
- İnanın ki, deməyi çox istərdim, amma tələsmək lazım deyil.
- Yaxşı, onda bircə