ə bunu deyin. – o, boğazını arıtladı – Məni bir təhlükə gözləyir?
- Təəssüf ki, bunu da indidən deyə bilməyəcəm. İnşallah, qismət olsa, sabah hər şeydən təfərrüatı ilə agah olacaqsınız.
Qadın çətinliklə də olsa, israrından daşındı, amma mən, üzbəüz əyləşdiyimiz zaman, onun küskün gözlərində bir təşəkkür, bir minnətdarlıq olduğunu asanlıqla oxuya bilirdim. O, gecənin bu saatlarında evdə tək qalsa, bəlkə də ağlını itirə bilərdi. Ancaq yenə də təklifimin onu nə qədər narahat etdiyini gizlədə bilmədi.
- Bu gecə sizdə qala bilərəmmi? – özümdə güc taparaq, sualı çətinliklə qadına ünvanladım.
- Təbii ki. – Minarə xanım bir xeyli cavab verməyə tərəddüd etsə də, nəhayət razılaşdı – Sağ olun ki, belə bir vaxtda məni tək qoymursunuz… – o, bu an göz yaşlarını saxlaya bilmədi – Çox qorxuram, Nicat bəy. Həddindən artıq, çox…
Onu başa düşməkdə heç də çətinlik çəkmirdim. Bu gecə, məhz iki il dalbadal ölüm səhəri ilə açılmış bir gecə idi. "İlahi, bəlkə mənim fərziyyəm öz təsdiqini tapmadı və mən köməksiz qadını qoruya bilmədim?!” – deyə, özüm-özümə sual ünvanladıqda, cavab tapmağa gücüm çatmadı.
- Qorxmayın, Minarə xanım! – deyib, ona təskinlik verməyə çalışdım – Gedin, heç nə olmayıbmış və eyni zamanda heç nə olmayacaqmış kimi, rahat yatın. Mən bütün gecə dəhlizdə oyaq olacağam, arxayın olun!
Qadın sözlərimin təsiri altında, bir qədər ürəklənərək mənə təşəkkür edib, yataq otağına keçdi. Mən isə qonaq otağında olan qoltuqlardan birini özümlə bərabər dəhlizin sonuna aparıb, pəncərənin iki-üç metrlik məsafəsində, evin sağ küncünə qoydum. Bura elə yer idi ki, mənimlə pəncərə arasındakı bucaq çox iti olduğundan, həyəti görmək mümkün deyildi və mənə də məhz bu lazım idi.
Səbrlə gözləyirdim… Gecə saat iki radələrində bərk yuxum gəlməyə başladı və mən bütün günümün yorğunluğunu bədənimdə hiss etdim. Durub dəhlizdə gəzişmək, kiçik bir səsdən vahiməyə düşə biləcək qadını daha da qorxuda bilərdi. Odur ki, sakitcə yerimdə oturub nə edəcəyimi bilmirdim və bəlkə də ömrümdə ilk dəfə idi