ə də inanmayacaqdı. Qadın da öz növbəsində, bu həqiqəti gizlətməyə məcbur idi…
- Nə deyəcəyimi bilmirəm… – Minarə xanım əlləri ilə üzünü örtmüşdü – Demək, çəhrayı zolaqlı paltar geyinən də Mahir imiş?!
- Təbii ki… – dərhal razılaşdım – Hər halda, Nəriman bir gün Mahirəni izləyib və onu görüş başındaca yaxalayıb. Böyük ehtimalla Mahir qaça bilib, çünki Nərimana elə gəlirmiş ki, onun bu qətl hadisəsini özündən qeyri bilən yoxdur. Ona görə də həyətdə çəhrayı zolaqlı varlığı görəndə, dərhal Mahirənin ruhundan şübhələnərək, evə girməyə qorxmuşdu. Ancaq Mahirə, çox güman ki, qardaşının gözü qarşısında öldürülüb. Nəriman isə qadının meyitini zirzəmidə basdırmazdan əvvəl, onun paltarının bir parçasını meşəyə atmağa müvəffəq olur. Təbii ki, bu vaxt o, valideynsiz qalacaq qızını, kənddəki hörmətini, eyni zamanda sizi düşünür və üzərinə düşəcək qatil damğasından qorxaraq, bu addımı atmaq qərarına gəlir. Hər kəsdə istədiyi fikri formalaşdırandan sonra isə, həyatını əvvəlki axarı ilə yaşamağa başlayır. Belə olan halda da, Mahir təbii olaraq, qisas haqda fikirləşir və işinə mane ola biləcək meşəbəyini də aradan götürməyi planlaşdırır. Əvvəlcə onun başına ağacla vurur, sonra da yarımçıq qalan işini tamamlamaq üçün gecə ikən Salman kişinin evinə girir. Ancaq sizin evdə baş verənlərlə müqayisədə, Mahirin bu dəfə bəxti gətirmir.
- Bəs, MirHəmid? – qadın ağlamsınaraq soruşdu – Onun bu işdə əli yoxdur?
- Onun haqda bir fikir yürütmək, doğrudan da asan deyil. – etiraf etməyə məcbur oldum – O, mənim ona inanmadığımı belə hiss edə bildi. Hərçənd ki, mən bu cür cəfəngiyyata inanmıram, ancaq o, Mahirənin yerini belə mənə demişdi.
- Axı o, Mahirənin sağ olduğunu bildirmişdi?!
- Yox, – gülümsəyərək etiraz edib, yenidən qadınla üzbəüz əyləşdim – O, Mahirə haqqında sadəcə qaranlıq gördüyünü demişdi. Mən qadının cəsədini qaranlıq zirzəmidə aşkarlayarkən, onun bu kəlməsini xatırladım və sonrakı dialoqumuz yadıma düşdü. Mən, MirHəmidə "Bibim qızı yaşayır?” – deyə sualı bu formada