ünvanladıqda, çox kobud bir səhvə yol vermişdim. Görücü də "Bəli, yaşayır. Buna əmin ola bilərsiniz…” – deyə sualımı cavablandırarkən, əslində Mahirəni yox, mənim öz bibim qızını nəzərdə tutmuşdu. MirHəmid ona inanmadığımı anladığından, mənimlə ünsiyyətə girmək istəməmişdi.
- Nicat bəy, mənə yenə kömək edin… Mən o Mahir əclafı polisə şikayət edəcəyəm. Onun bu gizli cinayətlərini aşkara çıxaracağam…
- Minarə xanım, siz indi əsəbisiniz. Mən sizi başa düşürəm, – deyib, qadına yaxınlaşdım – amma nəbadə bu haqda polisə şikayət edəsiniz. Buna görə sizin başınız ağrıya bilər…
- Mənim niyə?
- Özünüz fikirləşin… Siz hər şeyi polisə danışsanız, məcbur olub, Nərimanın Mahirəni necə öldürdüyünü də söyləməli olacaqsınız. Mahirə sağ ikən, siz artıq Nərimanı tanıyırdınız. Qadın öldükdən sonra isə onunla ailə qurmusunuz və burada söhbət məhz, izi itirilmiş dəhşətli qətldən gedir… Siz mənim nə demək istədiyimi anlayırsınız?
- Mən heç nə etməmişəm. – o, qorxaraq dedi – Mənim bütün bu olanlardan xəbərim yox idi.
- Sizin günahkar olmadığınızı bilirəm, amma başqasına bunu izah etmək, sadəcə əlavə problem deməkdir.
- Bəs, mən indi nə edəcəm? – o, yenə sifətini ovucunda gizlətdi – Qızımın və həyat yoldaşımın qatili rahatca yaşasın, mən də durub baxım?
- Çətin də olsa, bunu etməyə məcbursunuz, həm də qatil rahatca yaşamır. O, həbsdədir…
Minarə xanım çevrilib, üzümə baxdı. Nə isə demək istədi, susdu, amma yenə də bu həqiqətlə barışmadı. Ağlayaraq, çarəsizliklə bir daha bu məsələdə məndən yardım istədi. Mən isə bu dəfə onu güclə də olsa, razı sala bildim və yaşanan qaranlıq məqamlara doğru aydınlıq gətirməyim məni, bataqlıqdan çətinliklə canını qurtarmış bir canlı tək sevindirdi. Ancaq dəhlizdə Lalə ilə qarşılaşanda, qeyri-ixtiyari olaraq gözlərim yaşardı. Yaxınlaşıb əlimi saçına çəkdim. Üzümə baxıb gülümsəsə də, mənə elə gəldi ki, qız hər şeyi anlamışdı. Onun simasında, indiyədək görmədiyim bir kədər hiss olunurdu. Elə bil, qız son illərdə anasının cəsədi üzərində yaşadığına