u qiyafəsində girib, mənzili əliboş tərk edərək qaçan şəxsin varlığından xəbərsiz idik. Ev sahibləri vaxtsız gələn qonağın adi bir oğru olduğunu zənn etmişdi. Ancaq nədənsə mənə belə gəlmişdi ki, bu, təsadüf ola bilməzdi. Çünki Süleymanın özünün də təsdiqlədiyinə görə, atası Mahirənin paltarının bir hissəsini tapandan sonra, meşədə qadının cəsədini də axtarmağa cəhd göstərmişdi. Üç-dörd gün sonra isə, meşədə başına ağac düşmüşdü. Mənim fikrimcə, bu adi bir qəza deyildi. Meşədə kimsə gizlənirdi və hər an meşəbəyi tərəfindən aşkar olunacağından qorxurdu deyə, kişini aradan götürmək istəyərək, ona xəsarət yetirmişdi. Meşəbəyinin xoşbəxtlik nəticəsində sağ qalması isə, həmin insanın planını pozurdu və o, tez bir zamanda yarım qalmış işini tamamlamaq istəyirdi. Böyük ehtimalla kişi həmin şəxsi meşədə görmüşdü, çünki evdə onunla bir daha rastlaşanda, özündə güc taparaq qışqırmağı bacarmışdı. Artıq mənim üçün hər şey aydın idi, lakin məchul bir obrazı mühakimə etmək, hələ tez idi, çünki Süleyman atasının üzərinə düşən budağın həqiqətən də altında yıxıldığı ağaca aid olduğuna fikir verməmişdi. Ona görə də, vaxt itirmədən hadisə yerinə baxmağı qərara aldım və üçümüz birlikdə meşəyə yola düşdük. Orada baş verənləri isə, artıq özünüz də yaxşı bilirsiniz. – bu an bir neçə saniyə ara verdim – Mahirənin sağ olması şübhəsində yanılmamışdım. Doğrudan da, yerə iz olaraq basdırılan daşlar, bizi sığınacağa kimi apardı. Oradakı üzərində çiyələk şəkli olan fincan isə, mənimlə razılaşmağınız üçün yetərli oldu. Dediniz ki, bu fincanlar adətən altı ədəd olsalar da, siz Nərimanın evinə gəlin köçəndə, onların beş ədəd olduğunu görüb, sadəcə fikirləşmişdiniz ki, hər halda biri sına bilər. Ancaq həqiqət sübut etdi ki, bu heç də belə deyilmiş.
- Doğrudur… – Minarə xanım razılaşdı – Mən ancaq həmin an, Mahirənin sağ olduğuna tamamilə inandım.
- Amma sığınacaqdakı əşyaların üzərində toz qatı var idi. – qadına xatırlatdım – Böyük ehtimalla, son vaxtlar orada heç kim yaşamırdı. Belə olan halda