- Görüşdüm, – dərhal cavab verdim – amma bu görüş mənim fikirlərimi daha da qarışdırdı.
- Niyə ki?
- Mən MirHəmidin bu işdə əlinin olduğunu düşünürdüm. Ona görə də onun yanına getmişdim. Mən onun otağına girən kimi, kişi stolun üzərindəki kiçik güzgünü mənə tərəf çevirdi və gəlişimin səbəbini soruşdu. Mən onun bu güzgü jestini anlamadım və Mahirənin fotoşəklini görücüyə uzadaraq, qadını bibim qızı kimi təqdim edib, onun haqqında bir bilgi verməsini istədim. O isə, müxtəlif fəndlər edib, gözlərini qapadı və bir qədər sonra bayaqkı güzgünü özünə tərəf çevirərək, mənim "nə gördünüz?” – sualıma, sadəcə "qaranlıq” – deyə cavab verdi. O, mənimlə danışmaq istəmədi, çünki əslində bu cür fırıldaqlara inanmadığımı anlamışdı. Həmin an bunu necə anladığını başa düşməsəm də, sonradan mənə məlum oldu ki, böyük ehtimalla görücüyə bu haqda məlumat ötürən, mənə tərəf çevirdiyi müəmmalı güzgü imiş…
- Bəs o, Mahirə haqqında başqa heç nə demədi?
- Elə mənim fikirlərimi qarışdıran da, bu oldu… Mənə sadəcə maraqlı idi ki, MirHəmid Mahirənin fotoşəklini görərkən, buna necə reaksiya verəcək?! O isə, kifayət qədər soyuqqanlı davrandı.
- Nə olsun ki? Bu, o demək deyil ki, onlar əlbir deyil…
- Təbii ki, mən də o cür düşündüm, amma görücü mənim son sualıma da maraqlı cavab verdi.
O, mənim "Bibim qızı yaşayır?” – sualımı, "Bəli, yaşayır. Buna əmin ola bilərsiniz…” – deyə cavablandırdı. Məntiqlə düşünəndə isə söyləmək olar ki, əgər onlar əlbir olsalar, o, mütləq Mahirənin öldüyünü deməli idi.
- Belə çıxır ki, MirHəmid günahsızdır?
- Bunu da bir azdan biləcəksiniz. – yenə də ardıcıllığı pozmadım – Həmin gün mən Bakıya yola düşdüm və Sənubər xanımın mənzilini dərhal tapdım. Onlar doğrudan da Mahirənin atasıgil ilə qonşu idilər. Bu əslində çox böyük bir uğur sayılsa da, növbəti şanssızlığa da Bakıda rast gəldim. Sənubər xanım həmin axşam gecə növbəsində olduğundan, evdə yox idi. Belə olan halda da, mən onun qızı Ləmanla danışmaq məcburiyyətində qaldım. Ləman mənə qadının ümumi ailəsindən