bəhs etdi və mən sözarası, Mahirənin Mahir adlı qardaşının olduğunu öyrəndim. Ancaq onunla ünsiyyətə girməyə ehtiyac qalmadı. Mahir həbsxana həyatı yaşamışdı deyə, hətta Lalə də, bu adlı dayısının olduğunu bilmirdi. Mahirə xəcalət çəkdiyindən, onun varlığını qızından gizlədirmiş. Ona görə də, Mahirin bütün bu yaşananlardan xəbərsiz olduğunu nəzərə alıb, onu axtarmağa lüzum görmədim və Bakıya getməyimin elə bir xeyirinin olmadığını anladım. – bir neçə saniyə ara verib, davam etdim – Ertəsi gün isə, uğursuz bir gün kimi yadda qaldı. Keçmiş həyat yoldaşınız Faiqlə görüşmək istəsəm də, onun intihar etdiyi məlum oldu. Daha sonra kəndinizə qayıdanda, sizin MirHəmidlə görüşməyinizi istədim, lakin razılaşmadınız. Belə olan halda, daha əlimdən heç bir iş gəlmədiyini anladım və öz kəndimizə qayıtmaq qərarına gəldim. Doğrudan da, o hissləri yaşamaq çox çətin idi. Çünki mən, nədənsə həddindən artıq əmin idim ki, bu işin öhdəsindən gələ biləcəyəm. Baş verənlərə görə isə, mənə sadəcə təəssüflənmək qaldı…
- Bəs, sonra nə baş verdi? – qadın, marağını gizlətmədi – Niyə qayıtdınız?
- Təəssüfləndiyimi, ümumiyyətlə son günlərdə yaşadıqlarımı, qarşılaşdığım uğursuzluğu Səbuhiyə danışanda, hələ evinizin həndəvərində idik. Beş-on dəqiqə Səbuhi ilə söhbət etdim və artıq evə qayıtmaq istədiyimiz vaxt, dostum məndən, bayaqdan arxadan bizə baxan qadının kim olduğunu soruşdu. Çevrildim baxdım…
- Kim idi?
- Zivər xala… – deyə həmin an cavab verdim – Qadın gözlərini mənə zilləmişdi. Maşından çıxıb ona doğru yaxınlaşdım. O isə, salamımı belə almadan, qəfildən sadəcə "O, əxlaqsız qadın deyildi” – söyləməklə kifayətləndi.
- Anlamadım, kim?
- Siz, Mahirənin Nərimanı başqa biri ilə aldatdığını bilirdiniz?
- Yox, – Minarə xanım heyrətləndi – amma…
Qadın sözünü kəsib, bir qədər susdu və gözlərini məndən çəkdi. Sanki nə isə xatırlamağa çalışırdı.
- Nəriman bir dəfə söyləmişdi ki… – Minarə xanım aramla dedi – "Mahirə məni atıb getdi”… İndi yadıma düşür. O, mənə belə bir söz demişdi, amma mən