Darvazanızdakı, Litva istehsalı olan o böyük qıfıl çox gözəldir. Hətta paslanmayan materialdan hazırlanıb. Zirzəminizdəki qıfılın isə, yağan yağış nəticəsində paslı olması diqqətimi çəkdi… Əslində isə o, o dərəcədə paslı olmamalı idi, çünki onun üzərinə yağış yağa bilməz. Belə çıxır ki, bu paslı qıfıl, əvvəllər darvazanızdan asılı olub. Sonradan Nəriman hər ehtimala qarşı, bu qıfılların yerini dəyişib və açarını da gizlədib. Çünki ilk baxışdan, açarı olmayan paslı bir qıfılın, uzun zamandır açılmadığını asanlıqla güman etmək olar.
- Bir dəqiqə… – qadın sözümü kəsdi – Siz nə demək istəyirsiniz?
- Minarə xanım, anlayıram ki, eşitdiklərinizi qəbul etmək sizin üçün elə də asan olmayacaq, amma bu, acı həqiqətdir. Mahirə öz əcəli ilə ölməyib. Onu həyat yoldaşı Nəriman qətlə yetirib…
- Mən sizə inana bilmərəm… – qadın gülümsəsə də, dəhşətli həyəcan keçirirdi – Nəriman qatil ola bilməzdi. – o, asta şəkildə əlini stola vurdu – Mən onu yaxşı tanıyırdım.
- Görünür, o qədər də yaxşı tanımamısınız… – əminliklə dedim – Mən bütün bu olanları özümdən uydurmuram. Əlimdə, hər şeyi sübut edəcək tutarlı dəlillər var.
Minarə xanım gözlərimin içinə baxdı. Etiraz etməyin lüzumsuz olduğunu dərk edənə qədər, susdu. Nə isə demək istəsə də, bir söz tapıb dinə bilmədi…
- Bəs, o çəhrayı zolaqlı varlıq nə imiş? – bir xeyli danışmağa özündə güc tapa bilmədikdən sonra, nəhayət asta səslə soruşdu – Mahirənin ruhu?
- Qonşunuz Bəhram kişini tanıyırsınız?
- Tanıyıram… – o, bir qədər də təəccübləndi – Dükanı olan Bəhramı deyirsiniz? Onun bu məsələyə nə aidiyyatı var?
- Xeyr, aidiyyatı yoxdur. – dərhal aydınlıq gətirdim – Məsələ burasındadır ki, Zivər xala Mahirə ilə görüşən o oğlanı, qadın itgin düşəndən sonra, kəndinizdə bir daha görüb. Oğlan, Bəhramın evində fəhlə kimi çalışırmış. Zivər xala deyir ki, onu görən kimi tanıdım və bilərəkdən, hər gün dükana getməyə başladım. Qadın nəhayət, oğlanı yanına çağıraraq təmirlə bağlı bir yalan uydurub, onunla söhbət etməyi bacarır və adının da